४. दुतियसत्तकसुत्तं
२४. [दी. नि. २.१३८] ‘‘सत्त वो, भिक्खवे, अपरिहानिये धम्मे देसेस्सामि. तं सुणाथ, साधुकं मनसि करोथ…पे… कतमे च, भिक्खवे, सत्त अपरिहानिया धम्मा?
यावकीवञ्च, भिक्खवे, भिक्खू न कम्मारामा भविस्सन्ति, न कम्मरता, न कम्मारामतं अनुयुत्ता; वुद्धियेव, भिक्खवे, भिक्खूनं पाटिकङ्खा, नो परिहानि.
‘‘यावकीवञ्च, भिक्खवे, भिक्खू न भस्सारामा भविस्सन्ति…पे… न निद्दारामा भविस्सन्ति… न सङ्गणिकारामा भविस्सन्ति… न पापिच्छा भविस्सन्ति न पापिकानं इच्छानं वसं गता… न पापमित्ता भविस्सन्ति न पापसहाया न पापसम्पवङ्का… न ओरमत्तकेन विसेसाधिगमेन अन्तरावोसानं आपज्जिस्सन्ति; वुद्धियेव, भिक्खवे, भिक्खूनं पाटिकङ्खा, नो परिहानि.
‘‘यावकीवञ्च, भिक्खवे, इमे सत्त अपरिहानिया धम्मा भिक्खूसु ठस्सन्ति, इमेसु च सत्तसु अपरिहानियेसु धम्मेसु भिक्खू सन्दिस्सिस्सन्ति; वुद्धियेव, भिक्खवे, भिक्खूनं पाटिकङ्खा, नो परिहानी’’ति. चतुत्थं.