८. सद्धसुत्तं

३८. ‘‘पञ्चिमे, भिक्खवे, सद्धे कुलपुत्ते आनिसंसा. कतमे पञ्च? ये ते, भिक्खवे, लोके सन्तो सप्पुरिसा ते सद्धञ्ञेव पठमं अनुकम्पन्ता अनुकम्पन्ति, नो तथा अस्सद्धं; सद्धञ्ञेव पठमं उपसङ्कमन्ता उपसङ्कमन्ति, नो तथा अस्सद्धं; सद्धञ्ञेव पठमं पटिग्गण्हन्ता पटिग्गण्हन्ति, नो तथा अस्सद्धं; सद्धञ्ञेव पठमं धम्मं देसेन्ता देसेन्ति, नो तथा अस्सद्धं; सद्धो कायस्स भेदा परं मरणा सुगतिं सग्गं लोकं उपपज्जति. इमे खो, भिक्खवे, पञ्च सद्धे कुलपुत्ते आनिसंसा.

‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, सुभूमियं चतुमहापथे महानिग्रोधो समन्ता पक्खीनं पटिसरणं होति; एवमेवं खो, भिक्खवे, सद्धो कुलपुत्तो बहुनो जनस्स पटिसरणं होति भिक्खूनं भिक्खुनीनं उपासकानं उपासिकान’’न्ति.

‘‘साखापत्तफलूपेतो [साखापत्तबहुपेतो (कत्थचि), साखापत्तपलासूपेतो (?)], खन्धिमाव [खन्धिमा च (सी.)] महादुमो;

मूलवा फलसम्पन्नो, पतिट्ठा होति पक्खिनं.

‘‘मनोरमे आयतने, सेवन्ति नं विहङ्गमा;

छायं छायत्थिका [छायत्थिनो (सी.)] यन्ति, फलत्था फलभोजिनो.

‘‘तथेव सीलसम्पन्नं, सद्धं पुरिसपुग्गलं;

निवातवुत्तिं अत्थद्धं, सोरतं सखिलं मुदुं.

‘‘वीतरागा वीतदोसा, वीतमोहा अनासवा;

पुञ्ञक्खेत्तानि लोकस्मिं, सेवन्ति तादिसं नरं.

‘‘ते तस्स धम्मं देसेन्ति, सब्बदुक्खापनूदनं;

यं सो धम्मं इधञ्ञाय, परिनिब्बाति अनासवो’’ति. अट्ठमं;