४. सेय्यासुत्तं

२४६. ‘‘चतस्सो इमा, भिक्खवे, सेय्या. कतमा चतस्सो? पेतसेय्या, कामभोगिसेय्या, सीहसेय्या, तथागतसेय्या. कतमा च, भिक्खवे, पेतसेय्या? येभुय्येन, भिक्खवे, पेता उत्ताना सेन्ति; अयं वुच्चति, भिक्खवे, पेतसेय्या.

‘‘कतमा च, भिक्खवे, कामभोगिसेय्या? येभुय्येन, भिक्खवे, कामभोगी वामेन पस्सेन सेन्ति; अयं वुच्चति, भिक्खवे, कामभोगिसेय्या.

‘‘कतमा च, भिक्खवे, सीहसेय्या? सीहो, भिक्खवे, मिगराजा दक्खिणेन पस्सेन सेय्यं कप्पेति, पादे पादं अच्चाधाय, अन्तरसत्थिम्हि नङ्गुट्ठं अनुपक्खिपित्वा. सो पटिबुज्झित्वा पुरिमं कायं अब्भुन्नामेत्वा पच्छिमं कायं अनुविलोकेति. सचे, भिक्खवे, सीहो मिगराजा किञ्चि पस्सति कायस्स विक्खित्तं वा विसटं वा, तेन, भिक्खवे, सीहो मिगराजा अनत्तमनो होति. सचे पन, भिक्खवे, सीहो मिगराजा न किञ्चि पस्सति कायस्स विक्खित्तं वा विसटं वा, तेन, भिक्खवे, सीहो मिगराजा अत्तमनो होति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, सीहसेय्या.

‘‘कतमा च, भिक्खवे, तथागतसेय्या? इध, भिक्खवे, तथागतो विविच्चेव कामेहि…पे… चतुत्थं झानं उपसम्पज्ज विहरति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, तथागतसेय्या. इमा खो, भिक्खवे, चतस्सो सेय्या’’ति. चतुत्थं.