२. पाटिभोगसुत्तं

१८२. [कथा. ६२४] ‘‘चतुन्नं, भिक्खवे, धम्मानं नत्थि कोचि पाटिभोगो – समणो वा ब्राह्मणो वा देवो वा मारो वा ब्रह्मा वा कोचि वा लोकस्मिं.

‘‘कतमेसं चतुन्नं? ‘जराधम्मं मा जीरी’ति नत्थि कोचि पाटिभोगो – समणो वा ब्राह्मणो वा देवो वा मारो वा ब्रह्मा वा कोचि वा लोकस्मिं; ‘ब्याधिधम्मं मा ब्याधियी’ति नत्थि कोचि पाटिभोगो – समणो वा ब्राह्मणो वा देवो वा मारो वा ब्रह्मा वा कोचि वा लोकस्मिं; ‘मरणधम्मं मा मीयी’ति नत्थि कोचि पाटिभोगो – समणो वा ब्राह्मणो वा देवो वा मारो वा ब्रह्मा वा कोचि वा लोकस्मिं; ‘यानि खो पन तानि पुब्बे अत्तना कतानि पापकानि कम्मानि संकिलेसिकानि पोनोभविकानि सदरानि दुक्खविपाकानि आयतिं जातिजरामरणिकानि, तेसं विपाको मा निब्बत्ती’ति नत्थि कोचि पाटिभोगो – समणो वा ब्राह्मणो वा देवो वा मारो वा ब्रह्मा वा कोचि वा लोकस्मिं.

‘‘इमेसं खो, भिक्खवे, चतुन्नं धम्मानं नत्थि कोचि पाटिभोगो – समणो वा ब्राह्मणो वा देवो वा मारो वा ब्रह्मा वा कोचि वा लोकस्मि’’न्ति. दुतियं.