३. सुतसुत्तं

१८३. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति वेळुवने कलन्दकनिवापे. अथ खो वस्सकारो ब्राह्मणो मगधमहामत्तो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो वस्सकारो ब्राह्मणो मगधमहामत्तो भगवन्तं एतदवोच –

‘‘अहञ्हि, भो गोतम, एवंवादी एवंदिट्ठि [एवंदिट्ठी (सब्बत्थ)] – ‘यो कोचि दिट्ठं भासति – एवं मे दिट्ठन्ति, नत्थि ततो दोसो; यो कोचि सुतं भासति – एवं मे सुतन्ति, नत्थि ततो दोसो; यो कोचि मुतं भासति – एवं मे मुतन्ति, नत्थि ततो दोसो; यो कोचि विञ्ञातं भासति – एवं मे विञ्ञातन्ति, नत्थि ततो दोसो’’’ति.

‘‘नाहं, ब्राह्मण, सब्बं दिट्ठं भासितब्बन्ति वदामि; न पनाहं, ब्राह्मण, सब्बं दिट्ठं न भासितब्बन्ति वदामि; नाहं, ब्राह्मण, सब्बं सुतं भासितब्बन्ति वदामि; न पनाहं, ब्राह्मण, सब्बं सुतं न भासितब्बन्ति वदामि; नाहं, ब्राह्मण, सब्बं मुतं भासितब्बन्ति वदामि; न पनाहं, ब्राह्मण, सब्बं मुतं न भासितब्बन्ति वदामि; नाहं, ब्राह्मण, सब्बं विञ्ञातं भासितब्बन्ति वदामि; न पनाहं, ब्राह्मण, सब्बं विञ्ञातं न भासितब्बन्ति वदामि.

‘‘यञ्हि, ब्राह्मण, दिट्ठं भासतो अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, कुसला धम्मा परिहायन्ति, एवरूपं दिट्ठं न भासितब्बन्ति वदामि. यञ्च ख्वस्स, ब्राह्मण, दिट्ठं अभासतो कुसला धम्मा परिहायन्ति, अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, एवरूपं दिट्ठं भासितब्बन्ति वदामि.

‘‘यञ्हि, ब्राह्मण, सुतं भासतो अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, कुसला धम्मा परिहायन्ति, एवरूपं सुतं न भासितब्बन्ति वदामि. यञ्च ख्वस्स, ब्राह्मण, सुतं अभासतो कुसला धम्मा परिहायन्ति, अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, एवरूपं सुतं भासितब्बन्ति वदामि.

‘‘यञ्हि, ब्राह्मण, मुतं भासतो अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, कुसला धम्मा परिहायन्ति, एवरूपं मुतं न भासितब्बन्ति वदामि. यञ्च ख्वस्स, ब्राह्मण, मुतं अभासतो कुसला धम्मा परिहायन्ति, अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, एवरूपं मुतं भासितब्बन्ति वदामि.

‘‘यञ्हि, ब्राह्मण, विञ्ञातं भासतो अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, कुसला धम्मा परिहायन्ति, एवरूपं विञ्ञातं न भासितब्बन्ति वदामि. यञ्च ख्वस्स, ब्राह्मण, विञ्ञातं अभासतो कुसला धम्मा परिहायन्ति, अकुसला धम्मा अभिवड्ढन्ति, एवरूपं विञ्ञातं भासितब्बन्ति वदामी’’ति.

अथ खो वस्सकारो ब्राह्मणो मगधमहामत्तो भगवतो भासितं अभिनन्दित्वा अनुमोदित्वा उट्ठायासना पक्कामीति. ततियं.