८. सुदत्तसुत्तं

५८. अथ खो अनाथपिण्डिको गहपति येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो अनाथपिण्डिकं गहपतिं भगवा एतदवोच –

‘‘भोजनं, गहपति, ददमानो अरियसावको पटिग्गाहकानं चत्तारि ठानानि देति. कतमानि चत्तारि? आयुं देति, वण्णं देति, सुखं देति, बलं देति. आयुं खो पन दत्वा आयुस्स भागी होति दिब्बस्स वा मानुसस्स वा. वण्णं दत्वा… सुखं दत्वा… बलं दत्वा बलस्स भागी होति दिब्बस्स वा मानुसस्स वा. भोजनं, गहपति, ददमानो अरियसावको पटिग्गाहकानं इमानि चत्तारि ठानानि देती’’ति.

[महाव. २८२] ‘‘यो सञ्ञतानं परदत्तभोजिनं,

कालेन सक्कच्च ददाति भोजनं;

चत्तारि ठानानि अनुप्पवेच्छति,

आयुञ्च वण्णञ्च सुखं बलञ्च.

‘‘सो आयुदायी वण्णदायी [सो आयुदायी बलदायी (सी. पी.), आयुदायी बलदायी (स्या. कं.)], सुखं बलं ददो [सुखं वण्णं ददो (सी. स्या. कं. पी.), सुखबलददो (क.)] नरो;

दीघायु यसवा होति, यत्थ यत्थूपपज्जती’’ति. अट्ठमं;