७. सुप्पवासासुत्तं

५७. एकं समयं भगवा कोलियेसु विहरति पज्जनिकं [सज्जनेलं (सी. पी.), पज्जनेलं (स्या. कं.)] नाम कोलियानं निगमो. अथ खो भगवा पुब्बण्हसमयं निवासेत्वा पत्तचीवरमादाय येन सुप्पवासाय कोलियधीतुया निवेसनं तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा पञ्ञत्ते आसने निसीदि. अथ खो सुप्पवासा कोलियधीता भगवन्तं पणीतेन खादनीयेन भोजनीयेन सहत्था सन्तप्पेसि सम्पवारेसि. अथ खो सुप्पवासा कोलियधीता भगवन्तं भुत्ताविं ओनीतपत्तपाणिं एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो सुप्पवासं कोलियधीतरं भगवा एतदवोच –

‘‘भोजनं, सुप्पवासे, देन्ती अरियसाविका पटिग्गाहकानं चत्तारि ठानानि देति. कतमानि चत्तारि? आयुं देति, वण्णं देति, सुखं देति, बलं देति. आयुं खो पन दत्वा आयुस्स भागिनी होति दिब्बस्स वा मानुसस्स वा. वण्णं दत्वा वण्णस्स भागिनी होति दिब्बस्स वा मानुसस्स वा. सुखं दत्वा सुखस्स भागिनी होति दिब्बस्स वा मानुसस्स वा. बलं दत्वा बलस्स भागिनी होति दिब्बस्स वा मानुसस्स वा. भोजनं, सुप्पवासे, देन्ती अरियसाविका पटिग्गाहकानं इमानि चत्तारि ठानानि देती’’ति.

‘‘सुसङ्खतं भोजनं या ददाति,

सुचिं पणीतं [सुपणीतं (क.)] रससा उपेतं;

सा दक्खिणा उज्जुगतेसु दिन्ना,

चरणूपपन्नेसु महग्गतेसु;

पुञ्ञेन पुञ्ञं संसन्दमाना,

महप्फला लोकविदून वण्णिता.

‘‘एतादिसं यञ्ञमनुस्सरन्ता,

ये वेदजाता विचरन्ति लोके;

विनेय्य मच्छेरमलं समूलं,

अनिन्दिता सग्गमुपेन्ति ठान’’न्ति. सत्तमं;