२. पञ्हब्याकरणसुत्तं

४२. ‘‘चत्तारिमानि, भिक्खवे, पञ्हब्याकरणानि [पञ्हाब्याकरणानि (क.)]. कतमानि चत्तारि? अत्थि, भिक्खवे, पञ्हो एकंसब्याकरणीयो; अत्थि, भिक्खवे, पञ्हो विभज्जब्याकरणीयो; अत्थि, भिक्खवे, पञ्हो पटिपुच्छाब्याकरणीयो; अत्थि, भिक्खवे, पञ्हो ठपनीयो. इमानि खो, भिक्खवे, चत्तारि पञ्हब्याकरणानी’’ति.

‘‘एकंसवचनं एकं, विभज्जवचनापरं;

ततियं पटिपुच्छेय्य, चतुत्थं पन ठापये.

‘‘यो च तेसं [नेसं (सी. स्या. कं.)] तत्थ तत्थ, जानाति अनुधम्मतं;

चतुपञ्हस्स कुसलो, आहु भिक्खुं तथाविधं.

‘‘दुरासदो दुप्पसहो, गम्भीरो दुप्पधंसियो;

अथो अत्थे अनत्थे च, उभयस्स होति कोविदो [उभयत्थस्स कोविदो (स्या. कं.)].

‘‘अनत्थं परिवज्जेति, अत्थं गण्हाति पण्डितो;

अत्थाभिसमया धीरो, पण्डितोति पवुच्चती’’ति. दुतियं;