९. करजकायसुत्तं

२१९. ‘‘नाहं, भिक्खवे, सञ्चेतनिकानं कम्मानं कतानं उपचितानं अप्पटिसंवेदित्वा ब्यन्तीभावं वदामि, तञ्च खो दिट्ठेव धम्मे उपपज्जे वा अपरे वा परियाये. न त्वेवाहं, भिक्खवे, सञ्चेतनिकानं कम्मानं कतानं उपचितानं अप्पटिसंवेदित्वा दुक्खस्सन्तकिरियं वदामि.

‘‘स खो सो, भिक्खवे, अरियसावको एवं विगताभिज्झो विगतब्यापादो असम्मूळ्हो सम्पजानो पटिस्सतो मेत्तासहगतेन चेतसा एकं दिसं फरित्वा विहरति तथा दुतियं तथा ततियं तथा चतुत्थं [चतुत्थिं (?)]. इति उद्धमधो तिरियं सब्बधि सब्बत्तताय सब्बावन्तं लोकं मेत्तासहगतेन चेतसा विपुलेन महग्गतेन अप्पमाणेन अवेरेन अब्यापज्जेन फरित्वा विहरति.

‘‘सो एवं पजानाति – ‘पुब्बे खो मे इदं चित्तं परित्तं अहोसि अभावितं, एतरहि पन मे इदं चित्तं अप्पमाणं सुभावितं. यं खो पन किञ्चि पमाणकतं कम्मं, न तं तत्रावसिस्सति न तं तत्रावतिट्ठती’ति.

‘‘तं किं मञ्ञथ, भिक्खवे, दहरतग्गे चे सो अयं [चे अयं (स्या.)] कुमारो मेत्तं चेतोविमुत्तिं भावेय्य, अपि नु खो [अपि नु सो (?)] पापकम्मं करेय्या’’ति? ‘‘नो हेतं, भन्ते’’.

‘‘अकरोन्तं खो पन पापकम्मं अपि नु खो दुक्खं फुसेय्या’’ति? ‘‘नो हेतं, भन्ते. अकरोन्तञ्हि, भन्ते, पापकम्मं कुतो दुक्खं फुसिस्सती’’ति!

‘‘भावेतब्बा खो पनायं, भिक्खवे, मेत्ताचेतोविमुत्ति इत्थिया वा पुरिसेन वा. इत्थिया वा, भिक्खवे, पुरिसस्स वा नायं कायो आदाय गमनीयो. चित्तन्तरो अयं, भिक्खवे, मच्चो. सो एवं पजानाति – ‘यं खो मे इदं किञ्चि पुब्बे इमिना करजकायेन पापकम्मं कतं, सब्बं तं इध वेदनीयं; न तं अनुगं भविस्सती’ति. एवं भाविता खो, भिक्खवे, मेत्ता चेतोविमुत्ति अनागामिताय संवत्तति, इध पञ्ञस्स भिक्खुनो उत्तरि [उत्तरिं (सी. स्या. पी.)] विमुत्तिं अप्पटिविज्झतो.

‘‘करुणासहगतेन चेतसा… मुदितासहगतेन चेतसा… उपेक्खासहगतेन चेतसा एकं दिसं फरित्वा विहरति तथा दुतियं तथा ततियं तथा चतुत्थं. इति उद्धमधो तिरियं सब्बधि सब्बत्तताय सब्बावन्तं लोकं उपेक्खासहगतेन चेतसा विपुलेन महग्गतेन अप्पमाणेन अवेरेन अब्यापज्जेन फरित्वा विहरति.

‘‘सो एवं पजानाति – ‘पुब्बे खो मे इदं चित्तं परित्तं अहोसि अभावितं, एतरहि पन मे इदं चित्तं अप्पमाणं सुभावितं. यं खो पन किञ्चि पमाणकतं कम्मं, न तं तत्रावसिस्सति न तं तत्रावतिट्ठती’ति.

‘‘तं किं मञ्ञथ, भिक्खवे, दहरतग्गे चे सो अयं कुमारो उपेक्खं चेतोविमुत्तिं भावेय्य, अपि नु खो पापकम्मं करेय्या’’ति? ‘‘नो हेतं, भन्ते’’.

‘‘अकरोन्तं खो पन पापकम्मं अपि नु खो दुक्खं फुसेय्या’’ति? ‘‘नो हेतं, भन्ते. अकरोन्तञ्हि, भन्ते, पापकम्मं कुतो दुक्खं फुसिस्सती’’ति!

‘‘भावेतब्बा खो पनायं, भिक्खवे, उपेक्खा चेतोविमुत्ति इत्थिया वा पुरिसेन वा. इत्थिया वा, भिक्खवे, पुरिसस्स वा नायं कायो आदाय गमनीयो. चित्तन्तरो अयं, भिक्खवे, मच्चो. सो एवं पजानाति – ‘यं खो मे इदं किञ्चि पुब्बे इमिना करजकायेन पापकम्मं कतं, सब्बं तं इध वेदनीयं; न तं अनुगं भविस्सती’ति. एवं भाविता खो, भिक्खवे, उपेक्खा चेतोविमुत्ति अनागामिताय संवत्तति, इध पञ्ञस्स भिक्खुनो उत्तरि विमुत्तिं अप्पटिविज्झतो’’ति. नवमं.