१०. अधम्मचरियासुत्तं

२२०. [अ. नि. २.१६] अथ खो अञ्ञतरो ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो सो ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘को नु खो, भो गोतम, हेतु को पच्चयो येनमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपज्जन्ती’’ति? ‘‘अधम्मचरियाविसमचरियाहेतु खो, ब्राह्मण, एवमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपज्जन्ती’’ति.

‘‘को पन, भो गोतम, हेतु को पच्चयो येनमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा सुगतिं सग्गं लोकं उपपज्जन्ती’’ति? ‘‘धम्मचरियासमचरियाहेतु खो, ब्राह्मण, एवमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा सुगतिं सग्गं लोकं उपपज्जन्ती’’ति.

‘‘न खो अहं इमस्स भोतो गोतमस्स संखित्तेन भासितस्स वित्थारेन अत्थं आजानामि. साधु मे भवं गोतमो तथा धम्मं देसेतु यथाहं इमस्स भोतो गोतमस्स संखित्तेन भासितस्स वित्थारेन अत्थं आजानेय्य’’न्ति. ‘‘तेन हि, ब्राह्मण, सुणाहि, साधुकं मनसि करोहि; भासिस्सामी’’ति. ‘‘एवं, भो’’ति खो सो ब्राह्मणो भगवतो पच्चस्सोसि. भगवा एतदवोच –

‘‘तिविधा खो, ब्राह्मण, कायेन अधम्मचरियाविसमचरिया होति; चतुब्बिधा वाचाय अधम्मचरियाविसमचरिया होति; तिविधा मनसा अधम्मचरियाविसमचरिया होति.

‘‘कथञ्च, ब्राह्मण, तिविधा कायेन अधम्मचरियाविसमचरिया होति…पे… एवं खो, ब्राह्मण, तिविधा कायेन अधम्मचरिया विसमचरिया होति.

‘‘कथञ्च, ब्राह्मण, चतुब्बिधा वाचाय अधम्मचरियाविसमचरिया होति…पे… एवं खो, ब्राह्मण, चतुब्बिधा वाचाय अधम्मचरिया विसमचरिया होति.

‘‘कथञ्च, ब्राह्मण, तिविधा मनसा अधम्मचरियाविसमचरिया होति…पे… एवं खो, ब्राह्मण, तिविधा मनसा अधम्मचरियाविसमचरिया होति. एवं अधम्मचरियाविसमचरियाहेतु खो, ब्राह्मण, एवमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपज्जन्ति.

‘‘तिविधा ब्राह्मण, कायेन धम्मचरियासमचरिया होति; चतुब्बिधा वाचाय धम्मचरियासमचरिया होति; तिविधा मनसा धम्मचरियासमचरिया होति.

‘‘कथञ्च, ब्राह्मण, तिविधा कायेन धम्मचरियासमचरिया होति…पे… एवं खो, ब्राह्मण, तिविधा कायेन धम्मचरियासमचरिया होति.

‘‘कथञ्च, ब्राह्मण, चतुब्बिधा वाचाय धम्मचरियासमचरिया होति…पे… एवं खो, ब्राह्मण, चतुब्बिधा वाचाय धम्मचरियासमचरिया होति.

‘‘कथञ्च, ब्राह्मण, तिविधा मनसा धम्मचरियासमचरिया होति…पे… एवं खो, ब्राह्मण, तिविधा मनसा धम्मचरियासमचरिया होति. एवं धम्मचरियासमचरियाहेतु खो, ब्राह्मण, एवमिधेकच्चे सत्ता कायस्स भेदा परं मरणा सुगतिं सग्गं लोकं उपपज्जन्ती’’ति.

‘‘अभिक्कन्तं, भो गोतम, अभिक्कन्तं, भो गोतम…पे… उपासकं मं भवं गोतमो धारेतु अज्जतग्गे पाणुपेतं सरणं गत’’न्ति. दसमं.

करजकायवग्गो पठमो.