६. दुतियसुखसुत्तं

६६. एकं समयं आयस्मा सारिपुत्तो मगधेसु विहरति नालकगामके. अथ खो सामण्डकानि परिब्बाजको येनायस्मा सारिपुत्तो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा आयस्मता सारिपुत्तेन सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो सामण्डकानि परिब्बाजको आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच –

‘‘किं नु खो, आवुसो, सारिपुत्त, इमस्मिं धम्मविनये सुखं, किं दुक्ख’’न्ति? ‘‘अनभिरति खो, आवुसो, इमस्मिं धम्मविनये दुक्खा, अभिरति सुखा. अनभिरतिया, आवुसो, सति इदं दुक्खं पाटिकङ्खं – गच्छन्तोपि सुखं सातं नाधिगच्छति, ठितोपि… निसिन्नोपि… सयानोपि… गामगतोपि… अरञ्ञगतोपि… रुक्खमूलगतोपि… सुञ्ञागारगतोपि… अब्भोकासगतोपि… भिक्खुमज्झगतोपि सुखं सातं नाधिगच्छति. अनभिरतिया, आवुसो, सति इदं दुक्खं पाटिकङ्खं.

‘‘अभिरतिया, आवुसो, सति इदं सुखं पाटिकङ्खं – गच्छन्तोपि सुखं सातं अधिगच्छति, ठितोपि… निसिन्नोपि… सयानोपि… गामगतोपि… अरञ्ञगतोपि… रुक्खमूलगतोपि… सुञ्ञागारगतोपि… अब्भोकासगतोपि… भिक्खुमज्झगतोपि सुखं सातं अधिगच्छति. अभिरतिया, आवुसो, सति इदं सुखं पाटिकङ्ख’’न्ति. छट्ठं.