५. पठमसुखसुत्तं

६५. एकं समयं आयस्मा सारिपुत्तो मगधेसु विहरति नालकगामके. अथ खो सामण्डकानि परिब्बाजको येनायस्मा सारिपुत्तो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा आयस्मता सारिपुत्तेन सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो सामण्डकानि परिब्बाजको आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच –

‘‘किं नु खो, आवुसो सारिपुत्त, सुखं, किं दुक्ख’’न्ति? ‘‘अभिनिब्बत्ति खो, आवुसो, दुक्खा, अनभिनिब्बत्ति सुखा. अभिनिब्बत्तिया, आवुसो, सति इदं दुक्खं पाटिकङ्खं – सीतं उण्हं जिघच्छा पिपासा उच्चारो पस्सावो अग्गिसम्फस्सो दण्डसम्फस्सो सत्थसम्फस्सो ञातीपि मित्तापि सङ्गम्म समागम्म रोसेन्ति. अभिनिब्बत्तिया, आवुसो, सति इदं दुक्खं पाटिकङ्खं. अनभिनिब्बत्तिया, आवुसो, सति इदं सुखं पाटिकङ्खं – न सीतं न उण्हं न जिघच्छा न पिपासा न उच्चारो न पस्सावो न अग्गिसम्फस्सो न दण्डसम्फस्सो न सत्थसम्फस्सो ञातीपि मित्तापि सङ्गम्म समागम्म न रोसेन्ति. अनभिनिब्बत्तिया, आवुसो, सति इदं सुखं पाटिकङ्ख’’न्ति. पञ्चमं.