९. पठमआनन्दसुत्तं

३९. अथ खो आयस्मा आनन्दो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा आनन्दो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘सङ्घभेदो सङ्घभेदो’ति, भन्ते, वुच्चति. कित्तावता नु खो, भन्ते, सङ्घो भिन्नो होती’’ति? ‘‘इधानन्द, भिक्खू अधम्मं धम्मोति दीपेन्ति, धम्मं अधम्मोति दीपेन्ति, अविनयं विनयोति दीपेन्ति…पे… पञ्ञत्तं तथागतेन अपञ्ञत्तं तथागतेनाति दीपेन्ति. ते इमेहि दसहि वत्थूहि अवकस्सन्ति अपकस्सन्ति आवेनि कम्मानि करोन्ति आवेनि पातिमोक्खं उद्दिसन्ति. एत्तावता खो, आनन्द, सङ्घो भिन्नो होती’’ति.

‘‘समग्गं पन, भन्ते, सङ्घं भिन्दित्वा किं सो पसवती’’ति? ‘‘कप्पट्ठिकं, आनन्द, किब्बिसं पसवती’’ति. ‘‘किं पन, भन्ते, कप्पट्ठिकं किब्बिस’’न्ति? ‘‘कप्पं, आनन्द, निरयम्हि पच्चतीति –

‘‘आपायिको नेरयिको, कप्पट्ठो सङ्घभेदको;

वग्गरतो अधम्मट्ठो, योगक्खेमा पधंसति;

सङ्घं समग्गं भिन्दित्वा [भेत्वान (सी. स्या.), भित्वान (क.) चूळव. ३५४; इतिवु. १८; कथाव. ६५७] कप्पं निरयम्हि पच्चती’’ति. नवमं;