१०. दुतियआनन्दसुत्तं

४०. ‘‘‘सङ्घसामग्गी सङ्घसामग्गी’ति, भन्ते, वुच्चति. कित्तावता नु खो, भन्ते, सङ्घो समग्गो होती’’ति? ‘‘इधानन्द, भिक्खू अधम्मं अधम्मोति दीपेन्ति, धम्मं धम्मोति दीपेन्ति, अविनयं अविनयोति दीपेन्ति, विनयं विनयोति दीपेन्ति, अभासितं अलपितं तथागतेन अभासितं अलपितं तथागतेनाति दीपेन्ति, भासितं लपितं तथागतेन भासितं लपितं तथागतेनाति दीपेन्ति, अनाचिण्णं तथागतेन अनाचिण्णं तथागतेनाति दीपेन्ति, आचिण्णं तथागतेन आचिण्णं तथागतेनाति दीपेन्ति, अपञ्ञत्तं तथागतेन अपञ्ञत्तं तथागतेनाति दीपेन्ति, पञ्ञत्तं तथागतेन पञ्ञत्तं तथागतेनाति दीपेन्ति. ते इमेहि दसहि वत्थूहि न अवकस्सन्ति न अपकस्सन्ति न आवेनि कम्मानि करोन्ति न आवेनि पातिमोक्खं उद्दिसन्ति. एत्तावता खो, आनन्द, सङ्घो समग्गो होती’’ति.

‘‘भिन्नं पन, भन्ते, सङ्घं समग्गं कत्वा किं सो पसवती’’ति? ‘‘ब्रह्मं, आनन्द, पुञ्ञं पसवती’’ति. ‘‘किं पन, भन्ते, ब्रह्मं पुञ्ञ’’न्ति? ‘‘कप्पं, आनन्द, सग्गम्हि मोदतीति –

‘‘सुखा सङ्घस्स सामग्गी, समग्गानञ्च अनुग्गहो;

समग्गरतो धम्मट्ठो, योगक्खेमा न धंसति;

सङ्घं समग्गं कत्वान, कप्पं सग्गम्हि मोदती’’ति. दसमं;

उपालिवग्गो चतुत्थो.