১৩-১৫. বাহিরদুক্খছন্দাদিসুত্তং
১৮০-১৮২. ‘‘যং, ভিক্খৰে, দুক্খং, তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. কিঞ্চ, ভিক্খৰে, দুক্খং? রূপা, ভিক্খৰে, দুক্খা; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. সদ্দা… গন্ধা… রসা… ফোট্ঠব্বা… ধম্মা দুক্খা; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. যং, ভিক্খৰে, দুক্খং, তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো’’তি.