১. ভারসুত্তং
২২. সাৰত্থিযং … তত্র খো … ‘‘ভারঞ্চ ৰো, ভিক্খৰে, দেসেস্সামি ভারহারঞ্চ ভারাদানঞ্চ ভারনিক্খেপনঞ্চ. তং সুণাথ. কতমো চ, ভিক্খৰে, ভারো? পঞ্চুপাদানক্খন্ধা তিস্স ৰচনীযং. কতমে পঞ্চ? রূপুপাদানক্খন্ধো, ৰেদনুপাদানক্খন্ধো, সঞ্ঞুপাদানক্খন্ধো, সঙ্খারুপাদানক্খন্ধো, ৰিঞ্ঞাণুপাদানক্খন্ধো; অযং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, ভারো’’.
‘‘কতমো চ, ভিক্খৰে, ভারহারো? পুগ্গলো তিস্স ৰচনীযং. য্ৰাযং আযস্মা এৰংনামো এৰংগোত্তো; অযং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, ভারহারো.
‘‘কতমঞ্চ, ভিক্খৰে, ভারাদানং? যাযং তণ্হা পোনোভৰিকা [পোনোব্ভৰিকা (স্যা. কং. ক.)] নন্দীরাগসহগতা [নন্দিরাগসহগতা (সব্বত্থ)] তত্রতত্রাভিনন্দিনী, সেয্যথিদং – কামতণ্হা, ভৰতণ্হা, ৰিভৰতণ্হা. ইদং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, ভারাদানং.
‘‘কতমঞ্চ, ভিক্খৰে, ভারনিক্খেপনং? যো তস্সাযেৰ তণ্হায অসেসৰিরাগনিরোধো চাগো পটিনিস্সগ্গো মুত্তি অনালযো. ইদং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, ভারনিক্খেপন’’ন্তি.
ইদমৰোচ ভগৰা. ইদং ৰত্ৰান [ৰত্ৰা (সী.) এৰমীদিসেসু ঠানেসু] সুগতো অথাপরং এতদৰোচ সত্থা –
‘‘ভারা হৰে পঞ্চক্খন্ধা, ভারহারো চ পুগ্গলো;
ভারাদানং দুখং লোকে, ভারনিক্খেপনং সুখং.
‘‘নিক্খিপিত্ৰা গরুং ভারং, অঞ্ঞং ভারং অনাদিয;
সমূলং তণ্হমব্বুয্হ [তণ্হমব্ভুয্হ (পী. ক.)], নিচ্ছাতো পরিনিব্বুতো’’তি. পঠমং;