১১. তিংসমত্তাথেরীগাথা
১১৭. ‘‘‘মুসলানি গহেত্ৰান, ধঞ্ঞং কোট্টেন্তি মাণৰা [মানৰা (সী.)];
পুত্তদারানি পোসেন্তা, ধনং ৰিন্দন্তি মাণৰা.
১১৮. ‘‘‘করোথ বুদ্ধসাসনং, যং কত্ৰা নানুতপ্পতি;
খিপ্পং পাদানি ধোৰিত্ৰা, একমন্তে নিসীদথ;
চেতোসমথমনুযুত্তা, করোথ বুদ্ধসাসনং’.
১১৯. ‘‘তস্সা তা [তং (সী.)] ৰচনং সুত্ৰা, পটাচারায সাসনং;
পাদে পক্খালযিত্ৰান, একমন্তং উপাৰিসুং;
চেতোসমথমনুযুত্তা, অকংসু বুদ্ধসাসনং.
১২০. ‘‘রত্তিযা পুরিমে যামে, পুব্বজাতিমনুস্সরুং;
রত্তিযা মজ্ঝিমে যামে, দিব্বচক্খুং ৰিসোধযুং;
রত্তিযা পচ্ছিমে যামে, তমোখন্ধং পদালযুং.
১২১. ‘‘উট্ঠায পাদে ৰন্দিংসু, ‘কতা তে অনুসাসনী;
ইন্দংৰ দেৰা তিদসা, সঙ্গামে অপরাজিতং;
পুরক্খত্ৰা ৰিহস্সাম [ৰিহরাম (সী.), ৰিহরিস্সাম (স্যা.)], তেৰিজ্জাম্হ অনাসৰা’’’তি.
ইত্থং সুদং তিংসমত্তা থেরী ভিক্খুনিযো পটাচারায সন্তিকে অঞ্ঞং ব্যাকরিংসূতি.