১১. তিংসমত্তাথেরীগাথা

১১৭. ‘‘‘মুসলানি গহেত্ৰান, ধঞ্ঞং কোট্টেন্তি মাণৰা [মানৰা (সী.)];

পুত্তদারানি পোসেন্তা, ধনং ৰিন্দন্তি মাণৰা.

১১৮. ‘‘‘করোথ বুদ্ধসাসনং, যং কত্ৰা নানুতপ্পতি;

খিপ্পং পাদানি ধোৰিত্ৰা, একমন্তে নিসীদথ;

চেতোসমথমনুযুত্তা, করোথ বুদ্ধসাসনং’.

১১৯. ‘‘তস্সা তা [তং (সী.)] ৰচনং সুত্ৰা, পটাচারায সাসনং;

পাদে পক্খালযিত্ৰান, একমন্তং উপাৰিসুং;

চেতোসমথমনুযুত্তা, অকংসু বুদ্ধসাসনং.

১২০. ‘‘রত্তিযা পুরিমে যামে, পুব্বজাতিমনুস্সরুং;

রত্তিযা মজ্ঝিমে যামে, দিব্বচক্খুং ৰিসোধযুং;

রত্তিযা পচ্ছিমে যামে, তমোখন্ধং পদালযুং.

১২১. ‘‘উট্ঠায পাদে ৰন্দিংসু, ‘কতা তে অনুসাসনী;

ইন্দংৰ দেৰা তিদসা, সঙ্গামে অপরাজিতং;

পুরক্খত্ৰা ৰিহস্সাম [ৰিহরাম (সী.), ৰিহরিস্সাম (স্যা.)], তেৰিজ্জাম্হ অনাসৰা’’’তি.

ইত্থং সুদং তিংসমত্তা থেরী ভিক্খুনিযো পটাচারায সন্তিকে অঞ্ঞং ব্যাকরিংসূতি.