(২৮-২৯) পহূতজিৰ্হাব্রহ্মস্সরলক্খণানি
২৩৬. ‘‘যম্পি, ভিক্খৰে, তথাগতো পুরিমং জাতিং পুরিমং ভৰং পুরিমং নিকেতং পুব্বে মনুস্সভূতো সমানো ফরুসং ৰাচং পহায ফরুসায ৰাচায পটিৰিরতো অহোসি. যা সা ৰাচা নেলা কণ্ণসুখা পেমনীযা হদযঙ্গমা পোরী বহুজনকন্তা বহুজনমনাপা, তথারূপিং ৰাচং ভাসিতা অহোসি. সো তস্স কম্মস্স কটত্তা উপচিতত্তা…পে… সো ততো চুতো ইত্থত্তং আগতো সমানো ইমানি দ্ৰে মহাপুরিসলক্খণানি পটিলভতি. পহূতজিৰ্হো চ হোতি ব্রহ্মস্সরো চ করৰীকভাণী.
‘‘সো তেহি লক্খণেহি সমন্নাগতো সচে অগারং অজ্ঝাৰসতি, রাজা হোতি চক্কৰত্তী…পে… রাজা সমানো কিং লভতি? আদেয্যৰাচো হোতি, আদিযন্তিস্স ৰচনং ব্রাহ্মণগহপতিকা নেগমজানপদা গণকমহামত্তা অনীকট্ঠা দোৰারিকা অমচ্চা পারিসজ্জা রাজানো ভোগিযা কুমারা. রাজা সমানো ইদং লভতি… বুদ্ধো সমানো কিং লভতি? আদেয্যৰাচো হোতি, আদিযন্তিস্স ৰচনং ভিক্খূ ভিক্খুনিযো উপাসকা উপাসিকাযো দেৰা মনুস্সা অসুরা নাগা গন্ধব্বা. বুদ্ধো সমানো ইদং লভতি’’. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ.
২৩৭. তত্থেতং ৰুচ্চতি –
‘‘অক্কোসভণ্ডনৰিহেসকারিং,
উব্বাধিকং [উব্বাধকরং (স্যা.)] বহুজনপ্পমদ্দনং;
অবাল়্হং গিরং সো ন ভণি ফরুসং,
মধুরং ভণি সুসংহিতং [সুসহিতং (স্যা.)] সখিলং.
‘‘মনসো পিযা হদযগামিনিযো,
ৰাচা সো এরযতি কণ্ণসুখা;
ৰাচাসুচিণ্ণফলমনুভৰি,
সগ্গেসু ৰেদযথ [ৰেদযতি (?) টীকা ওলোকেতব্বা] পুঞ্ঞফলং.
‘‘ৰেদিত্ৰা সো সুচরিতস্স ফলং,
ব্রহ্মস্সরত্তমিধমজ্ঝগমা;
জিৰ্হাস্স হোতি ৰিপুলা পুথুলা,
আদেয্যৰাক্যৰচনো ভৰতি.
‘‘গিহিনোপি ইজ্ঝতি যথা ভণতো,
অথ চে পব্বজতি সো মনুজো;
আদিযন্তিস্স ৰচনং জনতা,
বহুনো বহুং সুভণিতং ভণতো’’তি.