১০. সজ্ঝাযসুত্তৰণ্ণনা

২৩০. দসমে যং সুদন্তি নিপাতমত্তং. সজ্ঝাযবহুলোতি নিস্সরণপরিযত্তিৰসেন সজ্ঝাযনতো বহুতরং কালং সজ্ঝাযন্তো. সো কির আচরিযস্স দিৰাট্ঠানং সম্মজ্জিত্ৰা আচরিযং উদিক্খন্তো তিট্ঠতি. অথ নং আগচ্ছন্তং দিস্ৰাৰ পচ্চুগ্গন্ত্ৰা পত্তচীৰরং পটিগ্গহেত্ৰা পঞ্ঞত্তাসনে নিসিন্নস্স তালৰণ্টৰাতং দত্ৰা পানীযং আপুচ্ছিত্ৰা পাদে ধোৰিত্ৰা তেলং মক্খেত্ৰা ৰন্দিত্ৰা ঠিতো উদ্দেসং গহেত্ৰা যাৰ সূরিযত্থঙ্গমা সজ্ঝাযং করোতি. সো ন্হানকোট্ঠকে উদকং উপট্ঠপেত্ৰা অঙ্গারকপল্লে অগ্গিং করোতি. আচরিযস্স ন্হত্ৰা আগতস্স পাদেসু উদকং পুঞ্ছিত্ৰা পিট্ঠিপরিকম্মং কত্ৰা ৰন্দিত্ৰা উদ্দেসং গহেত্ৰা পঠমযামে সজ্ঝাযং কত্ৰা মজ্ঝিমযামে সরীরং সমস্সাসেত্ৰা পচ্ছিমযামে উদ্দেসং গহেত্ৰা যাৰ অরুণুগ্গমনা সজ্ঝাযং কত্ৰা নিরুদ্ধসদ্দং খযতো সম্মসতি. ততো সেসং উপাদাযরূপং ভূতরূপং নামরূপন্তি পঞ্চসু খন্ধেসু ৰিপস্সনং ৰড্ঢেত্ৰা অরহত্তং পাপুণি. অপ্পোস্সুক্কোতি উদ্দেসগ্গহণে চ সজ্ঝাযকরণীযে চ নিরুস্সুক্কো. সঙ্কসাযতীতি যস্স দানি অত্থায অহং সজ্ঝাযং করেয্যং, সো মে অত্থো মত্থকং পত্তো. কিং মে ইদানি সজ্ঝাযেনাতি ফলসমাপত্তিসুখেন কালং অতিৰত্তেতি. অজ্ঝভাসীতি, ‘‘কিং নু খো অস্স থেরস্স অফাসুকং জাতং, উদাহুস্স আচরিযস্স? কেন নু খো কারণেন পুব্বে ৰিয মধুরস্সরেন ন সজ্ঝাযতী’’তি? আগন্ত্ৰা সন্তিকে ঠিতা অভাসি.

ধম্মপদানীতি ইধ সব্বম্পি বুদ্ধৰচনং অধিপ্পেতং. নাধীযসীতি ন সজ্ঝাযসি. নাদিযসীতি ৰা পাঠো, ন গণ্হাসীতি অত্থো. পসংসন্তি ধম্মভাণকো পসংসং লভতি, আভিধম্মিকো সুত্তন্তিকো ৰিনযধরোতিস্স পসংসিতা ভৰন্তি. ৰিরাগেনাতি অরিযমগ্গেন. অঞ্ঞাযাতি জানিত্ৰা. নিক্খেপনন্তি তস্স দিট্ঠসুতাদিনো ৰিস্সজ্জনং সন্তো ৰদন্তীতি দীপেতি, ন বুদ্ধৰচনস্স. এত্তাৰতা ‘‘থেরো বুদ্ধৰচনং ন ৰিস্সজ্জাপেতী’’তি ন নিচ্চকালং সজ্ঝাযন্তেনেৰ ভৰিতব্বং, সজ্ঝাযিত্ৰা পন – ‘‘এত্তকস্সাহং অত্থস্স ৰা ধম্মস্স ৰা আধারো ভৰিতুং সমত্থো’’তি ঞত্ৰা ৰট্টদুক্খস্স অন্তকিরিযায পটিপজ্জিতব্বং. দসমং.