১-৪. ভিন্দিসুত্তাদিৱণ্ণনা
১৮০-১৮৩. দেৱদত্তো সগ্গে ৱা নিব্বত্তেয্যাতিআদি পৰিকপ্পৱচনং. ন হি পচ্চেকবোধিযং নিযতগতিকো অন্তৰা মগ্গফলানি অধিগন্তুং ভব্বোতি. সোতি অনৱজ্জধম্মো. অস্সাতি দেৱদত্তস্স. সমুচ্ছেদমগমা কতূপচিতস্স মহতো পাপধম্মস্স বলেন তস্মিং অত্তভাৱে সমুচ্ছেদভাৱতো, ন অচ্চন্তায. অকুসলং নামেতং অবলং, কুসলং ৱিয ন মহাবলং, তস্মা তস্মিংযেৱ অত্তভাৱে তাদিসানং পুগ্গলানং অতেকিচ্ছতা, অঞ্ঞথা সম্মত্তনিযামো ৱিয মিচ্ছত্তনিযামো অচ্চন্তিকো সিযা. যদি এৱং ৱট্টখাণুকজোতনা কথন্তি? আসেৱনাৱসেন, তস্মা যথা ‘‘সকিং নিমুগ্গো নিমুগ্গো এৱ বালো’’তি ৱুত্তং, এৱং ৱট্টখাণুকজোতনা. যাদিসে হি পচ্চযে পটিচ্চ পুগ্গলো তং দস্সনং গণ্হি, তথা চ পটিপন্নো, পুন অচিন্তপ্পতিৱত্তে পচ্চযে পতিততো সীসুক্খিপনমস্স ন হোতীতি ন ৱত্তব্বং.
ভিন্দিসুত্তাদিৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.