২. ঠানসুত্তৱণ্ণনা
১৯২. দুতিযে সংৱাসেনাতি সহৱাসেন. সীলং ৱেদিতব্বন্তি ‘‘অযং সুসীলো ৱা দুস্সীলো ৱা’’তি সহ ৱসন্তেন উপসঙ্কমন্তেন জানিতব্বো. তঞ্চ খো দীঘেন অদ্ধুনা, ন ইত্তৰন্তি তঞ্চ সীলং দীঘেন কালেন ৱেদিতব্বং, ন ইত্তৰেন. দ্ৱীহতীহঞ্হি সংযতাকাৰো চ সংৱুতিন্দ্ৰিযাকাৰো চ ন সক্কা দস্সেতুং. মনসি কৰোতাতি তম্পি ‘‘সীলমস্স পৰিগ্গহেস্সামী’’তি মনসিকৰোন্তেন পচ্চৱেক্খন্তেনেৱ সক্কা জানিতুং, ন ইতৰেন. পঞ্ঞৱতাতি তম্পি সপ্পঞ্ঞেনেৱ পণ্ডিতেন. বালো হি মনসিকৰোন্তোপি জানিতুং ন সক্কোতি.
সংৱোহাৰেনাতি অপৰাপৰং কথনেন.
‘‘যো হি কোচি মনুস্সেসু, ৱোহাৰং উপজীৱতি;
এৱং ৱাসেট্ঠ জানাহি, ৱাণিজো সো ন ব্ৰাহ্মণো’’তি. (ম. নি. ২.৪৫৭; সু. নি. ৬১৯) –
এত্থ হি ব্যৱহাৰো নাম. ‘‘চত্তাৰো অৰিযৱোহাৰা, চত্তাৰো অনৰিযৱোহাৰা’’তি (দী. নি. ৩.৩১৩) এত্থ চেতনা. ‘‘সঙ্খা সমঞ্ঞা পঞ্ঞত্তি ৱোহাৰো’’তি (ধ. স. ১৩১৩-১৩১৫; মহানি. ৭৩) এত্থ পঞ্ঞত্তি. ‘‘ৱোহাৰমত্তেন সো ৱোহৰেয্যা’’তি (সং. নি. ১.২৫) এত্থ কথাৱোহাৰো. ইধাপি এসোৱ অধিপ্পেতো. একচ্চস্স হি সম্মুখাকথা পৰম্মুখাকথায ন সমেতি পৰম্মুখাকথা সম্মুখাকথায. তথা পুৰিমকথা পচ্ছিমকথায, পচ্ছিমকথা চ পুৰিমকথায. সো কথনেনেৱ সক্কা জানিতুং ‘‘অসুচি এসো পুগ্গলো’’তি. সুচিসীলস্স পন পুৰিমং পচ্ছিমেন, পচ্ছিমঞ্চ পুৰিমেন সমেতি. সম্মুখাকথিতং পৰম্মুখাকথিতেন সমেতি, পৰম্মুখাকথিতঞ্চ সম্মুখাকথিতেন, তস্মা কথনেন সক্কা সুচিভাৱো জানিতুন্তি পকাসেন্তো এৱমাহ.
থামোতি ঞাণথামো. যস্স হি ঞাণথামো নত্থি, সো উপ্পন্নেসু উপদ্দৱেসু গহেতব্বং গহণং কত্তব্বং কিচ্চং অপস্সন্তো অদ্ৱাৰকঘৰং পৱিট্ঠো ৱিয চৰতি. তেনাহ ‘‘আপদাসু, ভিক্খৱে, থামো ৱেদিতব্বো’’তি.
সাকচ্ছাযাতি সংকথায. দুপ্পঞ্ঞস্স হি কথা উদকে গেণ্ডু ৱিয উপ্পিলৱতি. পঞ্ঞৱতো কথেন্তস্স পটিভানং অনন্তং হোতি. উদকৱিপ্ফন্দিতেনেৱ হি মচ্ছো খুদ্দকো ৱা মহন্তো ৱাতি ঞাযতি.
ঞাতিৱিনাসোতি চোৰৰোগভযাদীহি ঞাতীনং ৱিনাসো. ভোগানং ব্যসনং ভোগব্যসনং, ৰাজচোৰাদিৱসেন ভোগৱিনাসোতি অত্থো. তেনাহ ‘‘দুতিযপদেপি এসেৱ নযো’’তি. পঞ্হুম্মগ্গোতি পঞ্হগৱেসনং, ঞাতুং ইচ্ছিতস্স অত্থস্স ৱীমংসনন্তি অত্থো. অতপ্পকন্তি অতিত্তিকৰট্ঠেন অতপ্পকং সাদুৰসভোজনং ৱিয. সণ্হন্তি সুখুমসভাৱং.
ঠানসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.