৩. উপোসথসুত্তং

৩৪৪. একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. অথ খো অঞ্ঞতৰো ভিক্খু যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নো খো সো ভিক্খু ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘কো নু খো, ভন্তে, হেতু, কো পচ্চযো, যেন মিধেকচ্চে অণ্ডজা নাগা উপোসথং উপৱসন্তি ৱোস্সট্ঠকাযা চ ভৱন্তী’’তি?

‘‘ইধ, ভিক্খু, একচ্চানং অণ্ডজানং নাগানং এৱং হোতি – ‘মযং খো পুব্বে কাযেন দ্ৱযকাৰিনো অহুম্হ, ৱাচায দ্ৱযকাৰিনো, মনসা দ্ৱযকাৰিনো. তে মযং কাযেন দ্ৱযকাৰিনো, ৱাচায দ্ৱযকাৰিনো, মনসা দ্ৱযকাৰিনো, কাযস্স ভেদা পৰং মৰণা অণ্ডজানং নাগানং সহব্যতং উপপন্না. সচজ্জ মযং কাযেন সুচৰিতং চৰেয্যাম, ৱাচায সুচৰিতং চৰেয্যাম, মনসা সুচৰিতং চৰেয্যাম, এৱং মযং কাযস্স ভেদা পৰং মৰণা সুগতিং সগ্গং লোকং উপপজ্জেয্যাম. হন্দ, মযং এতৰহি কাযেন সুচৰিতং চৰাম, ৱাচায সুচৰিতং চৰাম, মনসা সুচৰিতং চৰামা’তি. অযং খো, ভিক্খু, হেতু, অযং পচ্চযো, যেন মিধেকচ্চে অণ্ডজা নাগা উপোসথং উপৱসন্তি ৱোস্সট্ঠকাযা চ ভৱন্তী’’তি. ততিযং.