৬. লকুণ্ডকভদ্দিযসুত্তং

২৪০. সাৱত্থিযং ৱিহৰতি. অথ খো আযস্মা লকুণ্ডকভদ্দিযো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি. অদ্দসা খো ভগৱা আযস্মন্তং লকুণ্ডকভদ্দিযং দূৰতোৱ আগচ্ছন্তং. দিস্ৱান ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘পস্সথ নো তুম্হে, ভিক্খৱে, এতং ভিক্খুং আগচ্ছন্তং দুব্বণ্ণং দুদ্দসিকং ওকোটিমকং ভিক্খূনং পৰিভূতৰূপ’’ন্তি? ‘‘এৱং, ভন্তে’’. ‘‘এসো খো, ভিক্খৱে, ভিক্খু মহিদ্ধিকো মহানুভাৱো, ন চ সা সমাপত্তি সুলভৰূপা যা তেন ভিক্খুনা অসমাপন্নপুব্বা. যস্স চত্থায কুলপুত্তা সম্মদেৱ অগাৰস্মা অনগাৰিযং পব্বজন্তি, তদনুত্তৰং ব্ৰহ্মচৰিযপৰিযোসানং দিট্ঠেৱ ধম্মে সযং অভিঞ্ঞা সচ্ছিকত্ৱা উপসম্পজ্জ ৱিহৰতী’’তি. ইদমৱোচ ভগৱা…পে… সত্থা –

‘‘হংসা কোঞ্চা মযূৰা চ, হত্থযো পসদা মিগা;

সব্বে সীহস্স ভাযন্তি, নত্থি কাযস্মিং তুল্যতা.

‘‘এৱমেৱ মনুস্সেসু, দহৰো চেপি পঞ্ঞৱা;

সো হি তত্থ মহা হোতি, নেৱ বালো সৰীৰৱা’’তি. ছট্ঠং;