১. পঠমলকুণ্ডকভদ্দিযসুত্তং
৬১. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা সাৱত্থিযং ৱিহৰতি জেতৱনে অনাথপিণ্ডিকস্স আৰামে. তেন খো পন সমযেন আযস্মা সাৰিপুত্তো আযস্মন্তং লকুণ্ডকভদ্দিযং অনেকপৰিযাযেন ধম্মিযা কথায সন্দস্সেতি সমাদপেতি [সমাদাপেতি (?)] সমুত্তেজেতি সম্পহংসেতি.
অথ খো আযস্মতো লকুণ্ডকভদ্দিযস্স আযস্মতা সাৰিপুত্তেন অনেকপৰিযাযেন ধম্মিযা কথায সন্দস্সিযমানস্স সমাদপিযমানস্স সমুত্তেজিযমানস্স সম্পহংসিযমানস্স অনুপাদায আসৱেহি চিত্তং ৱিমুচ্চি.
অদ্দসা খো ভগৱা আযস্মন্তং লকুণ্ডকভদ্দিযং আযস্মতা সাৰিপুত্তেন অনেকপৰিযাযেন ধম্মিযা কথায সন্দস্সিযমানং সমাদপিযমানং সমুত্তেজিযমানং সম্পহংসিযমানং অনুপাদায আসৱেহি চিত্তং ৱিমুত্তং [ৱিমুত্তচিত্তং (?)].
অথ খো ভগৱা এতমত্থং ৱিদিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –
‘‘উদ্ধং অধো সব্বধি ৱিপ্পমুত্তো, অযংহমস্মীতি [অযমহমস্মীতি (সী. স্যা. পী.)] অনানুপস্সী;
এৱং ৱিমুত্তো উদতাৰি ওঘং, অতিণ্ণপুব্বং অপুনব্ভৱাযা’’তি. পঠমং;