১. মুচলিন্দসুত্তং
১১. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা উৰুৱেলাযং ৱিহৰতি নজ্জা নেৰঞ্জৰায তীৰে মুচলিন্দমূলে পঠমাভিসম্বুদ্ধো. তেন খো পন সমযেন ভগৱা সত্তাহং একপল্লঙ্কেন নিসিন্নো হোতি ৱিমুত্তিসুখপটিসংৱেদী.
তেন খো পন সমযেন মহা অকালমেঘো উদপাদি সত্তাহৱদ্দলিকা সীতৱাতদুদ্দিনী. অথ খো মুচলিন্দো নাগৰাজা সকভৱনা নিক্খমিত্ৱা ভগৱতো কাযং সত্তক্খত্তুং ভোগেহি পৰিক্খিপিত্ৱা উপৰিমুদ্ধনি মহন্তং ফণং ৱিহচ্চ অট্ঠাসি – ‘‘মা ভগৱন্তং সীতং, মা ভগৱন্তং উণ্হং, মা ভগৱন্তং ডংসমকসৱাতাতপসৰীসপ [সিৰিংসপ (সী. স্যা. কং. পী.)] সম্ফস্সো’’তি.
অথ খো ভগৱা তস্স সত্তাহস্স অচ্চযেন তম্হা সমাধিম্হা ৱুট্ঠাসি. অথ খো মুচলিন্দো নাগৰাজা ৱিদ্ধং ৱিগতৱলাহকং দেৱং ৱিদিত্ৱা ভগৱতো কাযা ভোগে ৱিনিৱেঠেত্ৱা সকৱণ্ণং পটিসংহৰিত্ৱা মাণৱকৱণ্ণং অভিনিম্মিনিত্ৱা ভগৱতো পুৰতো অট্ঠাসি পঞ্জলিকো ভগৱন্তং নমস্সমানো.
অথ খো ভগৱা এতমত্থং ৱিদিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –
‘‘সুখো ৱিৱেকো তুট্ঠস্স, সুতধম্মস্স পস্সতো;
অব্যাপজ্জং সুখং লোকে, পাণভূতেসু সংযমো.
‘‘সুখা ৱিৰাগতা লোকে, কামানং সমতিক্কমো;
অস্মিমানস্স যো ৱিনযো, এতং ৱে পৰমং সুখ’’ন্তি. পঠমং;