১৬০. ৱিনীলজাতকং (২-১-১০)

১৯. এৱমেৱ নূন [নু (ক.)] ৰাজানং, ৱেদেহং মিথিলগ্গহং;

অস্সা ৱহন্তি আজঞ্ঞা, যথা হংসা ৱিনীলকং.

২০. ৱিনীল দুগ্গং ভজসি, অভূমিং তাত সেৱসি;

গামন্তকানি [গামন্তিকানি (সী.), গামন্তৰানি (ক.)] সেৱস্সু, এতং মাতালযং তৱাতি.

ৱিনীলজাতকং দসমং.

দড়্হৱগ্গো পঠমো.

তস্সুদ্দানং –

ৱৰবল্লিক দদ্দৰ সূকৰকো, উৰগূত্তম পঞ্চমভগ্গৱৰো;

মহতীচমু যাৱ সিঙ্গালৱৰো, সুহনুত্তম মোৰ ৱিনীলং দসাতি.