১৬০. ৱিনীলজাতকং (২-১-১০)
১৯. এৱমেৱ নূন [নু (ক.)] ৰাজানং, ৱেদেহং মিথিলগ্গহং;
অস্সা ৱহন্তি আজঞ্ঞা, যথা হংসা ৱিনীলকং.
২০. ৱিনীল দুগ্গং ভজসি, অভূমিং তাত সেৱসি;
গামন্তকানি [গামন্তিকানি (সী.), গামন্তৰানি (ক.)] সেৱস্সু, এতং মাতালযং তৱাতি.
ৱিনীলজাতকং দসমং.
দড়্হৱগ্গো পঠমো.
তস্সুদ্দানং –
ৱৰবল্লিক দদ্দৰ সূকৰকো, উৰগূত্তম পঞ্চমভগ্গৱৰো;
মহতীচমু যাৱ সিঙ্গালৱৰো, সুহনুত্তম মোৰ ৱিনীলং দসাতি.