৩. আসৱক্খযসুত্তং

১০২. ৱুত্তঞ্হেতং ভগৱতা, ৱুত্তমৰহতাতি মে সুতং –

‘‘জানতোহং, ভিক্খৱে, পস্সতো আসৱানং খযং ৱদামি, নো অজানতো নো অপস্সতো. কিঞ্চ, ভিক্খৱে, জানতো, কিং পস্সতো আসৱানং খযো হোতি? ইদং দুক্খন্তি, ভিক্খৱে, জানতো পস্সতো আসৱানং খযো হোতি. অযং দুক্খসমুদযোতি, ভিক্খৱে, জানতো পস্সতো আসৱানং খযো হোতি. অযং দুক্খনিৰোধোতি, ভিক্খৱে, জানতো পস্সতো আসৱানং খযো হোতি. অযং দুক্খনিৰোধগামিনী পটিপদাতি, ভিক্খৱে, জানতো পস্সতো আসৱানং খযো হোতি. এৱং খো, ভিক্খৱে, জানতো এৱং পস্সতো আসৱানং খযো হোতী’’তি. এতমত্থং ভগৱা অৱোচ. তত্থেতং ইতি ৱুচ্চতি –

‘‘সেখস্স সিক্খমানস্স, উজুমগ্গানুসাৰিনো;

খযস্মিং পঠমং ঞাণং, ততো অঞ্ঞা অনন্তৰা.

‘‘ততো অঞ্ঞা ৱিমুত্তস্স, ৱিমুত্তিঞাণমুত্তমং;

উপ্পজ্জতি খযে ঞাণং, খীণা সংযোজনা ইতি.

‘‘ন ত্ৱেৱিদং কুসীতেন, বালেনমৱিজানতা;

নিব্বানং অধিগন্তব্বং, সব্বগন্থপ্পমোচন’’ন্তি.

অযম্পি অত্থো ৱুত্তো ভগৱতা, ইতি মে সুতন্তি. ততিযং.