১০. খোমদাযকত্থেৰঅপদানং

১৮৪. ‘‘নগৰে বন্ধুমতিযা, অহোসিং ৱাণিজো তদা;

তেনেৱ দাৰং পোসেমি, ৰোপেমি বীজসম্পদং.

১৮৫. ‘‘ৰথিযং পটিপন্নস্স, ৱিপস্সিস্স মহেসিনো;

একং খোমং মযা দিন্নং, কুসলত্থায সত্থুনো.

১৮৬. ‘‘একনৱুতিতো কপ্পে, যং খোমমদদিং তদা;

দুগ্গতিং নাভিজানামি, খোমদানস্সিদং ফলং.

১৮৭. ‘‘সত্তৰসে [সত্তৱীসে (সী. স্যা.)] ইতো কপ্পে, একো সিন্ধৱসন্ধনো;

সত্তৰতনসম্পন্নো, চতুদীপম্হি ইস্সৰো.

১৮৮. ‘‘পটিসম্ভিদা চতস্সো, ৱিমোক্খাপি চ অট্ঠিমে;

ছড়ভিঞ্ঞা সচ্ছিকতা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং’’.

ইত্থং সুদং আযস্মা খোমদাযকো থেৰো ইমা গাথাযো অভাসিত্থাতি.

খোমদাযকত্থেৰস্সাপদানং দসমং.

তস্সুদ্দানং –

সুসূতি উপৱানো চ, সৰণো সীলগাহকো;

অন্নসংসাৱকো খোমদাযী চ, দসেৱ ততিযে গণে;

অঞ্জলী খোমদাযী চ, দসেৱ ততিযে গণে;

পঞ্চালীসীতিসতং ৱুত্তা, গাথাযো সব্বপিণ্ডিতা.

সুভূতিৱগ্গো ততিযো.