১০. খোমদাযকত্থেৰঅপদানং
১৮৪. ‘‘নগৰে বন্ধুমতিযা, অহোসিং ৱাণিজো তদা;
তেনেৱ দাৰং পোসেমি, ৰোপেমি বীজসম্পদং.
১৮৫. ‘‘ৰথিযং পটিপন্নস্স, ৱিপস্সিস্স মহেসিনো;
একং খোমং মযা দিন্নং, কুসলত্থায সত্থুনো.
১৮৬. ‘‘একনৱুতিতো কপ্পে, যং খোমমদদিং তদা;
দুগ্গতিং নাভিজানামি, খোমদানস্সিদং ফলং.
১৮৭. ‘‘সত্তৰসে [সত্তৱীসে (সী. স্যা.)] ইতো কপ্পে, একো সিন্ধৱসন্ধনো;
সত্তৰতনসম্পন্নো, চতুদীপম্হি ইস্সৰো.
১৮৮. ‘‘পটিসম্ভিদা চতস্সো, ৱিমোক্খাপি চ অট্ঠিমে;
ছড়ভিঞ্ঞা সচ্ছিকতা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং’’.
ইত্থং সুদং আযস্মা খোমদাযকো থেৰো ইমা গাথাযো অভাসিত্থাতি.
খোমদাযকত্থেৰস্সাপদানং দসমং.
তস্সুদ্দানং –
সুসূতি উপৱানো চ, সৰণো সীলগাহকো;
অন্নসংসাৱকো খোমদাযী চ, দসেৱ ততিযে গণে;
অঞ্জলী খোমদাযী চ, দসেৱ ততিযে গণে;
পঞ্চালীসীতিসতং ৱুত্তা, গাথাযো সব্বপিণ্ডিতা.
সুভূতিৱগ্গো ততিযো.