৭. মহানামসিক্খাপদৱণ্ণনা

৩০৩. সত্তমসিক্খাপদে – মহানামো নাম ভগৱতো চূড়পিতুপুত্তো মাসমত্তেন মহল্লকতৰো দ্ৱীসু ফলেসু পতিট্ঠিতো অৰিযসাৱকো. ভেসজ্জং উস্সন্নং হোতীতি ৱজতো আহৰিত্ৱা ঠপিতসপ্পি বহু হোতি.

৩০৬. সাদিতব্বাতি তস্মিং সমযে ৰোগো নত্থীতি ন পটিক্খিপিতব্বা; ৰোগে সতি ৱিঞ্ঞাপেস্সামীতি অধিৱাসেতব্বা. এত্তকেহি ভেসজ্জেহি পৱাৰেমীতি নামৱসেন সপ্পিতেলাদীসু দ্ৱীহি তীহি ৱা পৰিমাণৱসেন পত্থেন নাড়িযা আড়্হকেনাতি ৱা.অঞ্ঞং ভেসজ্জং ৱিঞ্ঞাপেতীতি সপ্পিনা পৱাৰিতো তেলং ৱিঞ্ঞাপেতি, আড়্হকেন পৱাৰিতো দোণং. ন ভেসজ্জেন কৰণীযেনাতি মিস্সকভত্তেনপি চে যাপেতুং সক্কোতি, ন ভেসজ্জকৰণীযং নাম হোতি.

৩১০. পৱাৰিতানন্তি যে অত্তনো পুগ্গলিকায পৱাৰণায পৱাৰিতা; তেসং পৱাৰিতানুৰূপেন ৱিঞ্ঞত্তিযা অনাপত্তি. সঙ্ঘৱসেন পৱাৰিতেসু পন পমাণং সল্লক্খেতব্বমেৱাতি. সেসং উত্তানমেৱ.

ছসমুট্ঠানং – কিৰিযং, নোসঞ্ঞাৱিমোক্খং, অচিত্তকং, পণ্ণত্তিৱজ্জং, কাযকম্মং, ৱচীকম্মং, তিচিত্তং, তিৱেদনন্তি.

মহানামসিক্খাপদং সত্তমং.