১-৪. পঠমপুব্বেসম্বোধসুত্তাদিৱণ্ণনা

১৩-১৬. যমকৱগ্গস্স পঠমদুতিযেসু অজ্ঝত্তিকানন্তি অজ্ঝত্তজ্ঝত্তৱসেন অজ্ঝত্তিকানং. সো পন নেসং অজ্ঝত্তিকভাৱো ছন্দৰাগস্স অধিমত্তবলৱতায ৱেদিতব্বো. মনুস্সানঞ্হি অন্তোঘৰং ৱিয ছ অজ্ঝত্তিকাযতনানি, ঘৰূপচাৰং ৱিয ছ বাহিৰাযতনানি. যথা নেসং পুত্তদাৰধনধঞ্ঞপুণ্ণে অন্তোঘৰে ছন্দৰাগো অধিমত্তবলৱা হোতি, তত্থ কস্সচি পৱিসিতুং ন দেন্তি, অপ্পমত্তেন ভাজনসদ্দমত্তেনাপি ‘‘কিং এত’’ন্তি? ৱত্তাৰো ভৱন্তি. এৱমেৱং ছসু অজ্ঝত্তিকেসু আযতনেসু অধিমত্তবলৱছন্দৰাগোতি. ইতি ইমায ছন্দৰাগবলৱতায তানি ‘‘অজ্ঝত্তিকানী’’তি ৱুত্তানি. ঘৰূপচাৰে পন নো তথা বলৱা হোতি, তত্থ চৰন্তে মনুস্সেপি চতুপ্পদানিপি ন সহসা নিৱাৰেন্তি. কিঞ্চাপি ন নিৱাৰেন্তি, অনিচ্ছন্তা পন পসুপচ্ছিমত্তম্পি গহিতুং ন দেন্তি. ইতি নেসং তত্থ ন অধিমত্তবলৱছন্দৰাগো হোতি. ৰূপাদীসুপি তথেৱ ন অধিমত্তবলৱছন্দৰাগো, তস্মা তানি ‘‘বাহিৰানী’’তি ৱুত্তানি. ৱিত্থাৰতো পন অজ্ঝত্তিকবাহিৰকথা ৱিসুদ্ধিমগ্গে ৱুত্তাৱ. সেসং দ্ৱীসুপি সুত্তেসু হেট্ঠা ৱুত্তনযমেৱ. তথা ততিযচতুত্থেসু.