৬. অনুৰুদ্ধসুত্তৱণ্ণনা
২২৬. ছট্ঠে পুৰাণদুতিযিকাতি অনন্তৰে অত্তভাৱে অগ্গমহেসী. সোভসীতি পুব্বেপি সোভসি, ইদানিপি সোভসি. দুগ্গতাতি ন গতিদুগ্গতিযা দুগ্গতা. তা হি সুগতিযং ঠিতা সম্পত্তিং অনুভৱন্তি, পটিপত্তিদুগ্গতিযা পন দুগ্গতা. ততো চুতা হি তা নিৰযেপি উপপজ্জন্তীতি দুগ্গতা. পতিট্ঠিতাতি সক্কাযস্মিং হি পতিট্ঠহন্তো অট্ঠহি কাৰণেহি পতিট্ঠাতি – ৰত্তো ৰাগৱসেন পতিট্ঠাতি, দুট্ঠো দোসৱসেন… মূড়্হো মোহৱসেন… ৱিনিবদ্ধো মানৱসেন… পৰামট্ঠো দিট্ঠিৱসেন… থামগতো অনুসযৱসেন… অনিট্ঠঙ্গতো ৱিচিকিচ্ছাৱসেন… ৱিক্খেপগতো উদ্ধচ্চৱসেন পতিট্ঠাতি. তাপি এৱং পতিট্ঠিতাৱ. নৰদেৱানন্তি দেৱনৰানং.
নত্থি দানীতি সা কিৰ দেৱধীতা থেৰে বলৱসিনেহা অহোসি, পটিগন্তুং নাসক্খি. কালেন আগন্ত্ৱা পৰিৱেণং সম্মজ্জতি, মুখোদকং দন্তকট্ঠং পানীযং পৰিভোজনীযং উপট্ঠপেতি. থেৰো অনাৱজ্জনেন পৰিভুঞ্জতি. একস্মিং দিৱসে থেৰস্স জিণ্ণচীৱৰস্স চোড়কভিক্খং চৰতো সঙ্কাৰকূটে দিব্বদুস্সং ঠপেত্ৱা পক্কমি. থেৰো তং দিস্ৱা উক্খিপিত্ৱা, ওলোকেন্তো দুস্সন্তং দিস্ৱা ‘‘দুস্সমেত’’ন্তি ঞত্ৱা, ‘‘অলং এত্তাৱতা’’তি অগ্গহেসি. তেনেৱস্স চীৱৰং নিট্ঠাসি. অথ দ্ৱে অগ্গসাৱকা অনুৰুদ্ধত্থেৰো চাতি তযো জনা চীৱৰং কৰিংসু. সত্থা সূচিং যোজেত্ৱা অদাসি. নিট্ঠিতচীৱৰস্স পিণ্ডায চৰতো দেৱতা পিণ্ডপাতং সমাদপেতি. সা কালেন একিকা, কালেন অত্তদুতিযা থেৰস্স সন্তিকং আগচ্ছতি. তদা পন অত্তততিযা আগন্ত্ৱা দিৱাট্ঠানে থেৰং উপসঙ্কমিত্ৱা – ‘‘মযং মনাপকাযিকা নাম মনসা ইচ্ছিতিচ্ছিতৰূপং মাপেমা’’তি আহ. থেৰো – ‘‘এতা এৱং ৱদন্তি, ৱীমংসিস্সামি, সব্বা নীলকা হোন্তূ’’তি চিন্তেসি. তা থেৰস্স মনং ঞত্ৱা সব্বাৱ নীলৱণ্ণা অহেসুং, এৱং পীতলোহিতওদাতৱণ্ণাতি. ততো চিন্তযিংসু – ‘‘থেৰো অম্হাকং দস্সনং অস্সাদেতী’’তি তা সমজ্জং কাতুং আৰদ্ধা, একাপি গাযি, একাপি নচ্চি, একাপি অচ্ছৰং পহৰি. থেৰো ইন্দ্ৰিযানি ওক্খিপি. ততো – ‘‘ন অম্হাকং দস্সনং থেৰো অস্সাদেতী’’তি ঞত্ৱা সিনেহং ৱা সন্থৱং ৱা অলভমানা নিব্বিন্দিত্ৱা গন্তুমাৰদ্ধা. থেৰো তাসং গমনভাৱং ঞত্ৱা – ‘‘মা পুনপ্পুনং আগচ্ছিংসূ’’তি অৰহত্তং ব্যাকৰোন্তো ইমং গাথমাহ. তত্থ ৱিক্খীণোতি খীণো. জাতিসংসাৰোতি তত্থ তত্থ জাতিসঙ্খাতো সংসাৰো. ছট্ঠং.