১০. সজ্ঝাযসুত্তৱণ্ণনা

২৩০. দসমে যং সুদন্তি নিপাতমত্তং. সজ্ঝাযবহুলোতি নিস্সৰণপৰিযত্তিৱসেন সজ্ঝাযনতো বহুতৰং কালং সজ্ঝাযন্তো. সো কিৰ আচৰিযস্স দিৱাট্ঠানং সম্মজ্জিত্ৱা আচৰিযং উদিক্খন্তো তিট্ঠতি. অথ নং আগচ্ছন্তং দিস্ৱাৱ পচ্চুগ্গন্ত্ৱা পত্তচীৱৰং পটিগ্গহেত্ৱা পঞ্ঞত্তাসনে নিসিন্নস্স তালৱণ্টৱাতং দত্ৱা পানীযং আপুচ্ছিত্ৱা পাদে ধোৱিত্ৱা তেলং মক্খেত্ৱা ৱন্দিত্ৱা ঠিতো উদ্দেসং গহেত্ৱা যাৱ সূৰিযত্থঙ্গমা সজ্ঝাযং কৰোতি. সো ন্হানকোট্ঠকে উদকং উপট্ঠপেত্ৱা অঙ্গাৰকপল্লে অগ্গিং কৰোতি. আচৰিযস্স ন্হত্ৱা আগতস্স পাদেসু উদকং পুঞ্ছিত্ৱা পিট্ঠিপৰিকম্মং কত্ৱা ৱন্দিত্ৱা উদ্দেসং গহেত্ৱা পঠমযামে সজ্ঝাযং কত্ৱা মজ্ঝিমযামে সৰীৰং সমস্সাসেত্ৱা পচ্ছিমযামে উদ্দেসং গহেত্ৱা যাৱ অৰুণুগ্গমনা সজ্ঝাযং কত্ৱা নিৰুদ্ধসদ্দং খযতো সম্মসতি. ততো সেসং উপাদাযৰূপং ভূতৰূপং নামৰূপন্তি পঞ্চসু খন্ধেসু ৱিপস্সনং ৱড্ঢেত্ৱা অৰহত্তং পাপুণি. অপ্পোস্সুক্কোতি উদ্দেসগ্গহণে চ সজ্ঝাযকৰণীযে চ নিৰুস্সুক্কো. সঙ্কসাযতীতি যস্স দানি অত্থায অহং সজ্ঝাযং কৰেয্যং, সো মে অত্থো মত্থকং পত্তো. কিং মে ইদানি সজ্ঝাযেনাতি ফলসমাপত্তিসুখেন কালং অতিৱত্তেতি. অজ্ঝভাসীতি, ‘‘কিং নু খো অস্স থেৰস্স অফাসুকং জাতং, উদাহুস্স আচৰিযস্স? কেন নু খো কাৰণেন পুব্বে ৱিয মধুৰস্সৰেন ন সজ্ঝাযতী’’তি? আগন্ত্ৱা সন্তিকে ঠিতা অভাসি.

ধম্মপদানীতি ইধ সব্বম্পি বুদ্ধৱচনং অধিপ্পেতং. নাধীযসীতি ন সজ্ঝাযসি. নাদিযসীতি ৱা পাঠো, ন গণ্হাসীতি অত্থো. পসংসন্তি ধম্মভাণকো পসংসং লভতি, আভিধম্মিকো সুত্তন্তিকো ৱিনযধৰোতিস্স পসংসিতা ভৱন্তি. ৱিৰাগেনাতি অৰিযমগ্গেন. অঞ্ঞাযাতি জানিত্ৱা. নিক্খেপনন্তি তস্স দিট্ঠসুতাদিনো ৱিস্সজ্জনং সন্তো ৱদন্তীতি দীপেতি, ন বুদ্ধৱচনস্স. এত্তাৱতা ‘‘থেৰো বুদ্ধৱচনং ন ৱিস্সজ্জাপেতী’’তি ন নিচ্চকালং সজ্ঝাযন্তেনেৱ ভৱিতব্বং, সজ্ঝাযিত্ৱা পন – ‘‘এত্তকস্সাহং অত্থস্স ৱা ধম্মস্স ৱা আধাৰো ভৱিতুং সমত্থো’’তি ঞত্ৱা ৱট্টদুক্খস্স অন্তকিৰিযায পটিপজ্জিতব্বং. দসমং.