১. সনঙ্কুমাৰসুত্তৱণ্ণনা

১৮২. দুতিযৱগ্গস্স পঠমে সপ্পিনীতীৰেতি সপ্পিনীনামিকায নদিযা তীৰে. সনঙ্কুমাৰোতি সো কিৰ পঞ্চসিখকুমাৰককালে ঝানং ভাৱেত্ৱা ব্ৰহ্মলোকে নিব্বত্তো কুমাৰকৱণ্ণেনেৱ ৱিচৰতি. তেন নং ‘‘কুমাৰো’’তি সঞ্জানন্তি, পোৰাণকত্তা পন ‘‘সনঙ্কুমাৰো’’তি ৱুচ্চতি. জনেতস্মিন্তি জনিতস্মিং, পজাযাতি অত্থো. যে গোত্তপটিসাৰিনোতি যে জনেতস্মিং গোত্তং পটিসৰন্তি তেসু লোকে গোত্তপটিসাৰীসু খত্তিযো সেট্ঠো. ৱিজ্জাচৰণসম্পন্নোতি ভযভেৰৱসুত্তপৰিযাযেন (ম. নি. ১.৩৪ আদযো) পুব্বেনিৱাসাদীহি ৱা তীহি, অম্বট্ঠসুত্তপৰিযাযেন (দী. নি. ১.২৭৮ আদযো) ৱিপস্সনাঞাণং মনোমযিদ্ধি ছ অভিঞ্ঞাযোতি ইমাহি ৱা অট্ঠহি ৱিজ্জাহি, সীলেসু পৰিপূৰকাৰিতা ইন্দ্ৰিযেসু গুত্তদ্ৱাৰতা ভোজনে মত্তঞ্ঞুতা জাগৰিযানুযোগো সত্ত সদ্ধম্মা চত্তাৰি ৰূপাৱচৰজ্ঝানানীতি এৱং পন্নৰসধম্মভেদেন চৰণেন চ সমন্নাগতো. সো সেট্ঠো দেৱমানুসেতি সো খীণাসৱব্ৰাহ্মণো দেৱেসু চ মনুস্সেসু চ সেট্ঠো উত্তমোতি. পঠমং.