১. আড়ৱিকাসুত্তৱণ্ণনা
১৬২. ভিক্খুনীসংযুত্তস্স পঠমে আড়ৱিকাতি আড়ৱিযং জাতা আড়ৱিনগৰতোযেৱ চ নিক্খম্ম পব্বজিতা. অন্ধৱনন্তি কস্সপসম্মাসম্বুদ্ধস্স চেতিযে নৱকম্মত্থায ধনং সমাদপেত্ৱা আগচ্ছন্তস্স যসোধৰস্স নাম ধম্মভাণকস্স অৰিযপুগ্গলস্স অক্খীনি উপ্পাটেত্ৱা তত্থেৱ অক্খিভেদপ্পত্তেহি পঞ্চহি চোৰসতেহি নিৱুত্থত্তা ততো পট্ঠায ‘‘অন্ধৱন’’ন্তি সঙ্খং গতং ৱনং. তং কিৰ সাৱত্থিতো দক্খিণপস্সে গাৱুতমত্তে হোতি ৰাজাৰক্খায গুত্তং. তত্থ পৱিৱেককামা ভিক্খূ চ ভিক্খুনিযো চ গচ্ছন্তি. তস্মা অযম্পি কাযৱিৱেকত্থিনী যেন তং ৱনং, তেনুপসঙ্কমি. নিস্সৰণন্তি নিব্বানং. পঞ্ঞাযাতি পচ্চৱেক্খণঞাণেন. ন ত্ৱং জানাসি তং পদন্তি ত্ৱং এতং নিব্বানপদং ৱা নিব্বানগামিমগ্গপদং ৱা ন জানাসি. সত্তিসূলূপমাতি ৱিনিৱিজ্ঝনত্থেন সত্তিসূলসদিসা. খন্ধাসং অধিকুট্টনাতি খন্ধা তেসং অধিকুট্টনভণ্ডিকা. পঠমং.