৫. সণমানসুত্তৱণ্ণনা

১৫. পঞ্চমে ঠিতে মজ্ঝন্হিকেতি ঠিতমজ্ঝন্হিকে. সন্নিসীৱেসূতি যথা ফাসুকট্ঠানং উপগন্ত্ৱা সন্নিসিন্নেসু ৱিস্সমমানেসু. ঠিতমজ্ঝন্হিককালো নামেস সব্বসত্তানং ইৰিযাপথদুব্বল্যকালো. ইধ পন পক্খীনংযেৱ ৱসেন দস্সিতো. সণতেৱাতি সণতি ৱিয মহাৱিৰৱং ৱিয মুচ্চতি. সণমানমেৱ চেত্থ ‘‘সণতেৱা’’তি ৱুত্তং. তপ্পটিভাগং নামেতং. নিদাঘসমযস্মিঞ্হি ঠিতমজ্ঝন্হিককালে চতুপ্পদগণেসু চেৱ পক্খীগণেসু চ সন্নিসিন্নেসু ৱাতপূৰিতানং সুসিৰৰুক্খানঞ্চেৱ ছিদ্দৱেণুপব্বানঞ্চ খন্ধেন খন্ধং সাখায সাখং সঙ্ঘট্টযন্তানং পাদপানঞ্চ অৰঞ্ঞমজ্ঝে মহাসদ্দো উপ্পজ্জতি. তং সন্ধাযেতং ৱুত্তং. তং ভযং পটিভাতি মন্তি তং এৱৰূপে কালে মহাঅৰঞ্ঞস্স সণমানং ময্হং ভযং হুত্ৱা উপট্ঠাতি. দন্ধপঞ্ঞা কিৰেসা দেৱতা তস্মিং খণে অত্তনো নিসজ্জফাসুকং কথাফাসুকং দুতিযকং অলভন্তী এৱমাহ. যস্মা পন তাদিসে কালে পিণ্ডপাতপটিক্কন্তস্স ৱিৱিত্তে অৰঞ্ঞাযতনে কম্মট্ঠানং গহেত্ৱা নিসিন্নস্স ভিক্খুনো অনপ্পকং সুখং উপ্পজ্জতি, যং সন্ধায ৱুত্তং –

‘‘সুঞ্ঞাগাৰং পৱিট্ঠস্স, সন্তচিত্তস্স ভিক্খুনো;

অমানুসী ৰতী হোতি, সম্মা ধম্মং ৱিপস্সতো’’তি. (ধ. প. ৩৭৩) চ,

‘‘পুৰতো পচ্ছতো ৱাপি, অপৰো চে ন ৱিজ্জতি;

অতীৱ ফাসু ভৱতি, একস্স ৱসতো ৱনে’’তি. (থেৰগা. ৫৩৭) চ;

তস্মা ভগৱা দুতিযং গাথমাহ. তত্থ সা ৰতি পটিভাতি মন্তি যা এৱৰূপে কালে এককস্স নিসজ্জা নাম, সা ৰতি ময্হং উপট্ঠাতীতি অত্থো. সেসং তাদিসমেৱাতি.

সণমানসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.