১০. অৰঞ্ঞসুত্তৱণ্ণনা

১০. দসমে সন্তানন্তি সন্তকিলেসানং, পণ্ডিতানং ৱা. ‘‘সন্তো হৱে সব্ভি পৱেদযন্তি (জা. ২.২১.৪১৩), দূৰে সন্তো পকাসন্তী’’তিআদীসু (ধ. প. ৩০৪) হি পণ্ডিতাপি সন্তোতি ৱুত্তা. ব্ৰহ্মচাৰিনন্তি সেট্ঠচাৰীনং মগ্গব্ৰহ্মচৰিযৱাসং ৱসন্তানং. কেন ৱণ্ণো পসীদতীতি কেন কাৰণেন ছৱিৱণ্ণো পসীদতীতি পুচ্ছতি. কস্মা পনেসা এৱং পুচ্ছতি? এসা কিৰ ৱনসণ্ডৱাসিকা ভুম্মদেৱতা আৰঞ্ঞকে ভিক্খূ পচ্ছাভত্তং পিণ্ডপাতপটিক্কন্তে অৰঞ্ঞং পৱিসিত্ৱা ৰত্তিট্ঠানদিৱাট্ঠানেসু মূলকম্মট্ঠানং গহেত্ৱা নিসিন্নে পস্সতি. তেসঞ্চ এৱং নিসিন্নানং বলৱচিত্তেকগ্গতা উপ্পজ্জতি. ততো ৱিসভাগসন্ততি ৱূপসম্মতি, সভাগসন্ততি ওক্কমতি, চিত্তং পসীদতি. চিত্তে পসন্নে লোহিতং পসীদতি, চিত্তসমুট্ঠানানি উপাদাৰূপানি পৰিসুদ্ধানি হোন্তি, ৱণ্টা পমুত্ততালফলস্স ৱিয মুখস্স ৱণ্ণো হোতি. তং দিস্ৱা দেৱতা চিন্তেসি – ‘‘সৰীৰৱণ্ণো নামাযং পণীতানি ৰসসম্পন্নানি ভোজনানি সুখসম্ফস্সানি নিৱাসনপাপুৰণসযনানি উতুসুখে তেভূমিকাদিভেদে চ পাসাদে মালাগন্ধৱিলেপনাদীনি চ লভন্তানং পসীদতি, ইমে পন ভিক্খূ পিণ্ডায চৰিত্ৱা মিস্সকভত্তং ভুঞ্জন্তি, ৱিৰড়মঞ্চকে ৱা ফলকে ৱা সিলায ৱা সযনানি কপ্পেন্তি, ৰুক্খমূলাদীসু ৱা অব্ভোকাসে ৱা ৱসন্তি, কেন নু খো কাৰণেন এতেসং ৱণ্ণো পসীদতী’’তি. তস্মা পুচ্ছি.

অথস্সা ভগৱা কাৰণং কথেন্তো দুতিযং গাথং আহ. তত্থ অতীতন্তি অতীতে অসুকো নাম ৰাজা ধম্মিকো অহোসি, সো অম্হাকং পণীতে পচ্চযে অদাসি. আচৰিযুপজ্ঝাযা লাভিনো অহেসুং. অথ মযং এৱৰূপানি ভোজনানি ভুঞ্জিম্হা, চীৱৰানি পাৰুপিম্হাতি এৱং একচ্চে পচ্চযবাহুল্লিকা ৱিয ইমে ভিক্খূ অতীতং নানুসোচন্তি. নপ্পজপ্পন্তি নাগতন্তি অনাগতে ধম্মিকো ৰাজা ভৱিস্সতি, ফীতা জনপদা ভৱিস্সন্তি, বহূনি সপ্পিনৱনীতাদীনি উপ্পজ্জিস্সন্তি, ‘‘খাদথ ভুঞ্জথা’’তি তত্থ তত্থ ৱত্তাৰো ভৱিস্সন্তি, তদা মযং এৱৰূপানি ভোজনানি ভুঞ্জিস্সাম, চীৱৰানি পাৰুপিস্সামাতি এৱং অনাগতং ন পত্থেন্তি. পচ্চুপ্পন্নেনাতি যেন কেনচি তঙ্খণে লদ্ধেন যাপেন্তি. তেনাতি তেন তিৱিধেনাপি কাৰণেন.

এৱং ৱণ্ণসম্পত্তিং দস্সেত্ৱা ইদানি তস্সেৱ ৱণ্ণস্স ৱিনাসং দস্সেন্তো অনন্তৰং গাথমাহ. তত্থ অনাগতপ্পজপ্পাযাতি অনাগতস্স পত্থনায. এতেনাতি এতেন কাৰণদ্ৱযেন. নড়োৱ হৰিতো লুতোতি যথা হৰিতো নড়ো লাযিত্ৱা উণ্হপাসাণে পক্খিত্তো সুস্সতি, এৱং সুস্সন্তীতি.

অৰঞ্ঞসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা. নড়ৱগ্গো পঠমো.