৩. পঞ্হাপুচ্ছকৱণ্ণনা

১৬৮. ইধাপি পঞ্হাপুচ্ছকে যং লব্ভতি যঞ্চ ন লব্ভতি, তং সব্বং পুচ্ছিত্ৱা লব্ভমানৱসেনেৱ ৱিস্সজ্জনং ৱুত্তং; ন কেৱলঞ্চ ইধ, সব্বেসুপি পঞ্হাপুচ্ছকেসু এসেৱ নযো. ইধ পন দসন্নং আযতনানং ৰূপভাৱেন অব্যাকততা ৱেদিতব্বা. দ্ৱিন্নং আযতনানং খন্ধৱিভঙ্গে চতুন্নং খন্ধানং ৱিয কুসলাদিভাৱো ৱেদিতব্বো. কেৱলঞ্হি চত্তাৰো খন্ধা সপ্পচ্চযাৱ সঙ্খতাৱ ধম্মাযতনং পন ‘‘সিযা অপ্পচ্চযং, সিযা অসঙ্খত’’ন্তি আগতং. আৰম্মণত্তিকেসু চ অনাৰম্মণং সুখুমৰূপসঙ্খাতং ধম্মাযতনং ন-ৱত্তব্বকোট্ঠাসং ভজতি. তঞ্চ খো অনাৰম্মণত্তা ন পৰিত্তাদিভাৱেন নৱত্তব্বধম্মাৰম্মণত্তাতি অযমেত্থ ৱিসেসো. সেসং তাদিসমেৱ. ইধাপি হি চত্তাৰো খন্ধা ৱিয দ্ৱাযতনা পঞ্চপণ্ণাস কামাৱচৰধম্মে আৰব্ভ ৰজ্জন্তস্স দুস্সন্তস্স মুয্হন্তস্স সংৱৰন্তস্স সম্মসন্তস্স পচ্চৱেক্খন্তস্স চ পৰিত্তাৰম্মণাতি সব্বং খন্ধেসু ৱুত্তসদিসমেৱাতি.

সম্মোহৱিনোদনিযা ৱিভঙ্গট্ঠকথায

আযতনৱিভঙ্গৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.