২. ওৱাদসুত্তং
৫২. একং সমযং ভগৱা ৱেসালিযং ৱিহৰতি মহাৱনে কূটাগাৰসালাযং. অথ খো আযস্মা আনন্দো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নো খো আযস্মা আনন্দো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘কতিহি নু খো, ভন্তে, ধম্মেহি সমন্নাগতো ভিক্খু ভিক্খুনোৱাদকো সম্মন্নিতব্বো’’তি?
[পাচি. ১৪৭] ‘‘অট্ঠহি খো, আনন্দ, ধম্মেহি সমন্নাগতো ভিক্খু ভিক্খুনোৱাদকো সম্মন্নিতব্বো. কতমেহি অট্ঠহি? ইধানন্দ, ভিক্খু সীলৱা হোতি…পে… সমাদায সিক্খতি সিক্খাপদেসু; বহুস্সুতো হোতি…পে… দিট্ঠিযা সুপ্পটিৱিদ্ধা; উভযানি খো পনস্স পাতিমোক্খানি ৱিত্থাৰেন স্ৱাগতানি হোন্তি সুৱিভত্তানি সুপ্পৱত্তীনি সুৱিনিচ্ছিতানি সুত্তসো অনুব্যঞ্জনসো; কল্যাণৱাচো হোতি কল্যাণৱাক্কৰণো, পোৰিযা ৱাচায সমন্নাগতো ৱিস্সট্ঠায [ৱিসট্ঠায (ক.)] অনেলগড়ায [অনেড়গড়ায (সী. ক.)] অত্থস্স ৱিঞ্ঞাপনিযা; পটিবলো হোতি ভিক্খুনিসঙ্ঘস্স ধম্মিযা কথায সন্দস্সেতুং সমাদপেতুং সমুত্তেজেতুং সম্পহংসেতুং; যেভুয্যেন ভিক্খুনীনং পিযো হোতি মনাপো; ন খো পনেতং ভগৱন্তং উদ্দিস্স পব্বজিতায কাসাযৱত্থনিৱসনায গৰুধম্মং অজ্ঝাপন্নপুব্বো হোতি; ৱীসতিৱস্সো ৱা হোতি অতিৰেকৱীসতিৱস্সো ৱা. ইমেহি খো, আনন্দ, অট্ঠহি ধম্মেহি সমন্নাগতো ভিক্খু ভিক্খুনোৱাদকো সম্মন্নিতব্বো’’তি. দুতিযং.