৪. দুতিযহত্থকসুত্তং
২৪. একং সমযং ভগৱা আড়ৱিযং ৱিহৰতি অগ্গাড়ৱে চেতিযে. অথ খো হত্থকো আড়ৱকো পঞ্চমত্তেহি উপাসকসতেহি পৰিৱুতো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নং খো হত্থকং আড়ৱকং ভগৱা এতদৱোচ – ‘‘মহতী খো ত্যাযং, হত্থক, পৰিসা. কথং পন ত্ৱং, হত্থক, ইমং মহতিং পৰিসং সঙ্গণ্হাসী’’তি? ‘‘যানিমানি, ভন্তে, ভগৱতা দেসিতানি [অ. নি. ৪.৩২; দী. নি. ৩.৩১৩] চত্তাৰি সঙ্গহৱত্থূনি, তেহাহং [তেনাহং (সী.)] ইমং মহতিং পৰিসং সঙ্গণ্হামি. অহং, ভন্তে, যং জানামি – ‘অযং দানেন সঙ্গহেতব্বো’তি, তং দানেন সঙ্গণ্হামি; যং জানামি – ‘অযং পেয্যৱজ্জেন সঙ্গহেতব্বো’তি, তং পেয্যৱজ্জেন সঙ্গণ্হামি; যং জানামি – ‘অযং অত্থচৰিযায সঙ্গহেতব্বো’তি, তং অত্থচৰিযায সঙ্গণ্হামি; যং জানামি – ‘অযং সমানত্ততায সঙ্গহেতব্বো’তি, তং সমানত্ততায সঙ্গণ্হামি. সংৱিজ্জন্তি খো পন মে, ভন্তে, কুলে ভোগা. দলিদ্দস্স খো নো তথা সোতব্বং মঞ্ঞন্তী’’তি. ‘‘সাধু সাধু, হত্থক! যোনি খো ত্যাযং, হত্থক, মহতিং পৰিসং সঙ্গহেতুং. যে হি কেচি, হত্থক, অতীতমদ্ধানং মহতিং পৰিসং সঙ্গহেসুং, সব্বে তে ইমেহেৱ চতূহি সঙ্গহৱত্থূহি মহতিং পৰিসং সঙ্গহেসুং. যেপি হি কেচি, হত্থক, অনাগতমদ্ধানং মহতিং পৰিসং সঙ্গণ্হিস্সন্তি, সব্বে তে ইমেহেৱ চতূহি সঙ্গহৱত্থূহি মহতিং পৰিসং সঙ্গণ্হিস্সন্তি. যেপি হি কেচি, হত্থক, এতৰহি মহতিং পৰিসং সঙ্গণ্হন্তি, সব্বে তে ইমেহেৱ চতূহি সঙ্গহৱত্থূহি মহতিং পৰিসং সঙ্গণ্হন্তী’’তি.
অথ খো হত্থকো আড়ৱকো ভগৱতা ধম্মিযা কথায সন্দস্সিতো সমাদপিতো সমুত্তেজিতো সম্পহংসিতো উট্ঠাযাসনা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা পদক্খিণং কত্ৱা পক্কামি. অথ খো ভগৱা অচিৰপক্কন্তে হত্থকে আড়ৱকে ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘অট্ঠহি, ভিক্খৱে, অচ্ছৰিযেহি অব্ভুতেহি ধম্মেহি সমন্নাগতং হত্থকং আড়ৱকং ধাৰেথ. কতমেহি অট্ঠহি? সদ্ধো, ভিক্খৱে, হত্থকো আড়ৱকো; সীলৱা, ভিক্খৱে…পে… হিৰীমা… ওত্তপ্পী… বহুস্সুতো… চাগৱা… পঞ্ঞৱা, ভিক্খৱে, হত্থকো আড়ৱকো; অপ্পিচ্ছো, ভিক্খৱে, হত্থকো আড়ৱকো. ইমেহি খো, ভিক্খৱে, অট্ঠহি অচ্ছৰিযেহি অব্ভুতেহি ধম্মেহি সমন্নাগতং হত্থকং আড়ৱকং ধাৰেথা’’তি. চতুত্থং.