২. দুতিযদ্ৱেব্ৰাহ্মণসুত্তং

৫৩. অথ খো দ্ৱে ব্ৰাহ্মণা জিণ্ণা ৱুদ্ধা মহল্লকা অদ্ধগতা ৱযোঅনুপ্পত্তা ৱীসৱস্সসতিকা জাতিযা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমিংসু; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদিংসু. একমন্তং নিসিন্না খো তে ব্ৰাহ্মণা ভগৱন্তং এতদৱোচুং – ‘‘মযমস্সু, ভো গোতম, ব্ৰাহ্মণা জিণ্ণা ৱুদ্ধা মহল্লকা অদ্ধগতা ৱযোঅনুপ্পত্তা ৱীসৱস্সসতিকা জাতিযা; তে চম্হা অকতকল্যাণা অকতকুসলা অকতভীৰুত্তাণা. ওৱদতু নো ভৱং গোতমো, অনুসাসতু নো ভৱং গোতমো যং অম্হাকং অস্স দীঘৰত্তং হিতায সুখাযা’’তি.

‘‘তগ্ঘ তুম্হে, ব্ৰাহ্মণা, জিণ্ণা ৱুদ্ধা মহল্লকা অদ্ধগতা ৱযোঅনুপ্পত্তা ৱীসৱস্সসতিকা জাতিযা; তে চত্থ অকতকল্যাণা অকতকুসলা অকতভীৰুত্তাণা. আদিত্তো খো অযং, ব্ৰাহ্মণা, লোকো জৰায ব্যাধিনা মৰণেন. এৱং আদিত্তে খো, ব্ৰাহ্মণা, লোকে জৰায ব্যাধিনা মৰণেন, যো ইধ কাযেন সংযমো ৱাচায সংযমো মনসা সংযমো, তং তস্স পেতস্স তাণঞ্চ লেণঞ্চ দীপঞ্চ সৰণঞ্চ পৰাযণঞ্চা’’তি.

‘‘আদিত্তস্মিং অগাৰস্মিং, যং নীহৰতি ভাজনং;

তং তস্স হোতি অত্থায, নো চ যং তত্থ ডয্হতি.

‘‘এৱং আদিত্তো খো [এৱং আদীৱিতো (সী. পী.), এৱং আদিত্তকো (স্যা. কং.) সং. নি. ১.৪১] লোকো, জৰায মৰণেন চ;

নীহৰেথেৱ দানেন, দিন্নং হোতি সুনীহতং [সুনিব্ভতং (ক.)].

‘‘যোধ কাযেন সংযমো, ৱাচায উদ চেতসা;

তং তস্স পেতস্স সুখায হোতি,

যং জীৱমানো পকৰোতি পুঞ্ঞ’’ন্তি. দুতিযং;