১. সাধুসুত্তং
১৩৪. [অ. নি. ১০.১৭৮] ‘‘সাধুঞ্চ ৱো, ভিক্খৱে, দেসেস্সামি অসাধুঞ্চ. তং সুণাথ, সাধুকং মনসি কৰোথ; ভাসিস্সামী’’তি. ‘‘এৱং, ভন্তে’’তি খো তে ভিক্খূ ভগৱতো পচ্চস্সোসুং. ভগৱা এতদৱোচ –
‘‘কতমঞ্চ, ভিক্খৱে, অসাধু? মিচ্ছাদিট্ঠি, মিচ্ছাসঙ্কপ্পো, মিচ্ছাৱাচা, মিচ্ছাকম্মন্তো, মিচ্ছাআজীৱো, মিচ্ছাৱাযামো, মিচ্ছাসতি, মিচ্ছাসমাধি, মিচ্ছাঞাণং, মিচ্ছাৱিমুত্তি – ইদং ৱুচ্চতি, ভিক্খৱে, অসাধু. কতমঞ্চ, ভিক্খৱে, সাধু? সম্মাদিট্ঠি, সম্মাসঙ্কপ্পো, সম্মাৱাচা সম্মাকম্মন্তো, সম্মাআজীৱো, সম্মাৱাযামো, সম্মাসতি, সম্মাসমাধি, সম্মাঞাণং, সম্মাৱিমুত্তি – ইদং ৱুচ্চতি, ভিক্খৱে, সাধূ’’তি. পঠমং.