๙. ปฐมสุกฺกาสุตฺตวณฺณนา

๒๔๓. รถิกนฺติ รจฺฉํ. คเหตฺวาติ คนฺตฺวา. สิงฺฆาฏกนฺติ อญฺญตฺถ ติโกณา รจฺฉา วุจฺจติ. อิธ ปน ‘‘จตุกฺก’’นฺติ วุตฺตํ. ‘‘มธุปีกา’’ติ เอตฺถ มธุ-สทฺเทน มธุวิเสโส วุจฺจตีติ อาห ‘‘คนฺธมธุปานํ ปีตา วิยา’’ติ. สามญฺญโชตนา หิ วิเสเส ติฏฺฐตีติ คนฺธมธูติ จ อติวิย มธุโร มทนิโย เอโก มธุวิเสโส. เตนาห ‘‘อสญฺญี หุตฺวา สยเตวา’’ติ.

น ปฏิวานียํ น อปเนตพฺพนฺติ อปฺปฏิวานียํ. เตนาห ‘‘พาหิรกญฺหี’’ติอาทิ. ยํ กิญฺจิ สนฺตปณีตภาวาวหํ น เสจนนฺติ อเสจนกํ. ตโต เอว อนาสิตฺตกํ. โอชวนฺตนฺติ พหุสมฺมตโอชวนฺตสทิสตาย โอชวนฺตํ. เตนาห ‘‘ยถา หี’’ติอาทิ. ธมฺมตายาติ อตฺตโน สภาเวเนว. มธุโร อิฏฺโฐ. ปิวนฺตี วิยาติ สุกฺกาย ภิกฺขุนิยา อุปนียมานํ สทฺธมฺมามตรสํ อตฺตโน โสตญฺชลึ ปูเรตฺวา โอทหนฺตีว. วลาหกโต อาคตํ วลาหกํ.

ปฐมสุกฺกาสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.