๖. วชฺชปฺปฏิจฺฉาทิกาสิกฺขาปทวณฺณนา

ทุติเย คณสฺสาติ อญฺญาสํ ภิกฺขุนีนํ. ฐิตาติ สลิงฺเค ฐิตา. จุตาติ กาลงฺกตา. นาสิตาติ ลิงฺคนาสนาย สยํ วา นฏฺฐา, อญฺเญหิ วา นาสิตา. อวสฺสฏาติ ติตฺถายตนํ สงฺกนฺตา. ปุพฺเพวาหํ อยฺเย อญฺญาสินฺติ อิทํ ตสฺสา วจนกาลทสฺสนํ, สลิงฺเค ฐิตาย ปน ปาราชิกภาวํ ญตฺวา ‘‘น ทานิ นํ กสฺสจิ อาโรเจสฺสามี’’ติ ธุเร นิกฺขิตฺตมตฺเตเยว อยํ วชฺชปฺปฏิจฺฉาทิกา นาม ปาราชิกา โหตีติ.

สาวตฺถิยํ ถุลฺลนนฺทํ อารพฺภ เนวอตฺตนาปฏิโจทนา นคณสฺส อาโรจนวตฺถุสฺมึ ปญฺญตฺตํ, เสสเมตฺถ สปฺปาณกวคฺคมฺหิ ทุฏฺฐุลฺลาปตฺติปฺปฏิจฺฉาทนสิกฺขาปเท วุตฺตนเยเนว เวทิตพฺพํ. ตตฺร หิ ปาจิตฺติยํ, อิธ ปาราชิกนฺติ อยเมว วิเสโส, เสสํ ตาทิสเมวาติ.

วชฺชปฺปฏิจฺฉาทิกาสิกฺขาปทวณฺณนา นิฏฺฐิตา.