๑๐. อธมฺมิกสุตฺตวณฺณนา

๗๐. ทสเม วิสมนฺติ ภาวนปุํสกเมตํ. เตนาห ‘‘วิสมา หุตฺวา’’ติ. อสมเยนาติ อกาเล. ภุมฺมตฺเถ เหตํ กรณวจนํ. ปกฏฺฐํ ปธานํ อญฺชสํ เอเตสนฺติ ปญฺชสา, อญฺชสํ ปคตา ปฏิปนฺนาติ วา ปญฺชสา, ปกติมคฺคคามิโน. น ปญฺชสา อปญฺชสา, อมคฺคปฺปฏิปนฺนา. เต ปน ยสฺมา มคฺคโต อปคตา นาม โหนฺติ, ตสฺมา วุตฺตํ ‘‘มคฺคโต อปคตา’’ติอาทิ.

คาถาสุ ปน เอวเมตฺถ สมฺพนฺโธ เวทิตพฺโพ. คุนฺนํ เจ ตรมานานนฺติ คาวีสุ มโหฆํ ตรนฺตีสุ. ชิมฺหํ คจฺฉติ ปุงฺคโวติ ยทิ ยูถปติ อุสโภ กุฏิลํ คจฺฉติ. สพฺพา ตา ชิมฺหํ คจฺฉนฺตีติ สพฺพา ตา คาวิโย กุฏิลเมว คจฺฉนฺติ. กสฺมา? เนตฺเต ชิมฺหํ คเต สติ ตสฺส กุฏิลคตตฺตา. โส หิ ตาสํ ปจฺจยิโก อุปทฺทวหโร จ. เอวเมวนฺติ ยถา เจตํ, เอวเมว โย มนุสฺเสสุ ปธานสมฺมโต, ยทิ โส อธมฺมจารี สิยา, เย ตสฺส อนุชีวิโน, สพฺเพปิ อธมฺมิกา โหนฺติ. สามิสมฺปทา หิ ปกติสมฺปทํ สมฺปาเทติ. ยสฺมา เอตเทวํ, ตสฺมา สพฺพํ รฏฺฐํ ทุกฺขํ เสติ, ราชา เจ โหติ อธมฺมิโก.

อธมฺมิกสุตฺตวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

ปตฺตกมฺมวคฺควณฺณนา นิฏฺฐิตา.