๗-๑๐. ทุติยกาลสุตฺตาทิวณฺณนา

๑๔๗-๑๕๐. สตฺตเม ปรมตฺถโต อวิชฺชมานสภาวสฺส กาลสฺส ภาวนาทิโยโค น สมฺภวตีติ อาห ‘‘กาลาติ ตสฺมึ ตสฺมึ กาเล ธมฺมสฺสวนาทิวเสน ปวตฺตานํ กุสลธมฺมานํ เอตํ อธิวจน’’นฺติ. กาลสหจริตา หิ กุสลา ธมฺมา อิธ กาล-สทฺเทน คหิตา อปรสฺส อสมฺภวโต. อฏฺฐมาทีนิ อุตฺตานตฺถาเนว.

ทุติยกาลสุตฺตาทิวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

อาภาวคฺควณฺณนา นิฏฺฐิตา.

ตติยปณฺณาสกํ นิฏฺฐิตํ.