๔. คนฺถสุตฺตํ

๑๗๕. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, คนฺถา. กตเม จตฺตาโร? อภิชฺฌา กายคนฺโถ, พฺยาปาโท กายคนฺโถ, สีลพฺพตปรามาโส กายคนฺโถ, อิทํสจฺจาภินิเวโส กายคนฺโถ – อิเม โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร คนฺถา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, จตุนฺนํ คนฺถานํ อภิญฺญาย ปริญฺญาย ปริกฺขยาย ปหานาย…เป… อยํ อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาเวตพฺโพ’’ติ. จตุตฺถํ.