๑. โอฆสุตฺตํ

๑๗๒. สาวตฺถินิทานํ. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, โอฆา. กตเม จตฺตาโร? กาโมโฆ, ภโวโฆ, ทิฏฺโฐโฆ, อวิชฺโชโฆ – อิเม โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร โอฆา. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, จตุนฺนํ โอฆานํ อภิญฺญาย ปริญฺญาย ปริกฺขยาย ปหานาย…เป… อยํ อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาเวตพฺโพ’’ติ. (ยถา เอสนา, เอวํ สพฺพํ วิตฺถาเรตพฺพํ.) ปฐมํ.