๑๐. วฑฺฒีสุตฺตํ

๓๑๓. ‘‘ปญฺจหิ, ภิกฺขเว, วฑฺฒีหิ วฑฺฒมานา อริยสาวิกา อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ สาราทายินี จ โหติ วราทายินี จ กายสฺส. กตเมหิ ปญฺจหิ? สทฺธาย วฑฺฒติ, สีเลน วฑฺฒติ, สุเตน วฑฺฒติ, จาเคน วฑฺฒติ, ปญฺญาย วฑฺฒติ – อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจหิ วฑฺฒีหิ วฑฺฒมานา อริยสาวิกา อริยาย วฑฺฒิยา วฑฺฒติ, สาราทายินี จ โหติ, วราทายินี จ กายสฺสา’’ติ.

‘‘สทฺธาย สีเลน จ ยาธ วฑฺฒติ,

ปญฺญาย จาเคน สุเตน จูภยํ;

สา ตาทิสี สีลวตี อุปาสิกา,

อาทียติ สารมิเธว อตฺตโน’’ติ. ทสมํ;

พลวคฺโค ตติโย.

ตสฺสุทฺทานํ –

วิสารทา ปสยฺห อภิภุยฺย, เอกํ องฺเคน ปญฺจมํ;

นาเสนฺติ เหตุ ฐานญฺจ, วิสารโท วฑฺฒินา ทสาติ.

มาตุคามสํยุตฺตํ สมตฺตํ.