๑๐. ปญฺจสีลสุตฺตํ

๓๐๓. ‘‘ปญฺจหิ, อนุรุทฺธ, ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. กตเมหิ ปญฺจหิ? ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต จ โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต จ โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต จ โหติ, มุสาวาทา ปฏิวิรโต จ โหติ, สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานา ปฏิวิรโต จ โหติ – อิเมหิ โข, อนุรุทฺธ, ปญฺจหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต มาตุคาโม กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชตี’’ติ. ทสมํ.

ทุติยเปยฺยาลวคฺโค.

ตสฺสุทฺทานํ –

ทุติเย จ [อนุรุทฺโธ (สพฺพตฺถ)] อกฺโกธโน, อนุปนาหี อนิสฺสุกี;

อมจฺฉรี อนติจารี, สีลวา จ พหุสฺสุโต;

วีริยํ สติ สีลญฺจ, สุกฺกปกฺเข ปกาสิโต.