๖๐. พาหิรายตนอนตฺตสุตฺตํ

๒๒๗. ‘‘รูปา, ภิกฺขเว, อนตฺตา. สทฺทา… คนฺธา… รสา… โผฏฺฐพฺพา… ธมฺมา อนตฺตา. เอวํ ปสฺสํ…เป… นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานาตี’’ติ.

สฏฺฐิเปยฺยาลวคฺโค สตฺตรสโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

ฉนฺเทนฏฺฐารส โหนฺติ, อตีเตน จ เทฺว นว;

ยทนิจฺจาฏฺฐารส วุตฺตา, ตโย อชฺฌตฺตพาหิรา;

เปยฺยาโล สฏฺฐิโก วุตฺโต, พุทฺเธนาทิจฺจพนฺธุนาติ.

สุตฺตนฺตานิ สฏฺฐิ.